Kurumsaldan Dijital Dünyaya: İki Tarafı da Görmüş Bir Dijital Pazarlamacının Gözlemleri

“Bir yanda düzenli bir hayatın güveni, diğer yanda iç sesimin fısıldadığı özgürlük… İkisinin de cazibesi var, ama yolumu asıl belirleyen içsel dönüşümlerim oldu.”

41 yaşıma adım adım ilerlerken sık sık arkama bakma ihtiyacı hissediyorum bu aralar. Yol kenarlarında kendi bıraktıklarım ve zorla bıraktırıldıklarım olduğunu görüyorum. Hayatımın bir bölümünü sabah 9 akşam 6 arası çalışan, toplantılara yetişen biri olarak geçirdim. Diğer kısmında ise sabah kahvemi içerken içerik fikirleri düşünen, Zoom’dan eğitimi bitirip akşam kampanyaları yöneten dijital bir üretici oldum.

İkisini de deneyimledim. Her iki dünyanın da alkışı, gürültüsü, yalnızlığı ve büyüsü var. Bugün, bu iki taraf arasında gidip gelirken biriktirdiğim gözlemleri paylaşmak istiyorum. Belki bir gün kendi yolunu seçerken bir pusula olur.

1. Kurumsal Hayat Disiplin Kazandırır, Ama Fazlası Ruhsuzlaştırır

Kurumsal sistemin bana kattığı en büyük şey: iş etiği ve disiplin. Zamanı yönetmeyi, ekip çalışmasını, stratejik düşünmeyi orada öğrendim. Ancak bu sistem, çoğu zaman insanı sadece “rolleriyle tanımlanan bir dişli” haline getiriyor. Yaratıcılık değil prosedür; ilham değil onay kültürü egemen. Zamanla “kendini işin içinde unutmak” mümkün.

2. Dijital Dünya Özgürlük Sunar, Ama Belirsizliği de Yanında Getirir

Dijital tarafta ise yaratıcılık ön planda. Kendi ajandanı yazmak, kendi sesini bulmak büyük bir özgürlük. Ama bu taraf da kolay değil. “Ne kadar görünürsem o kadar varım” algısı zamanla içsel baskıya dönüşebiliyor. Başarı burada daha çok görünürlük ve etkileşimle ölçülüyor ve bu da zamanla bir tür dijital tükenmişliğe yol açabiliyor. (maalesef bu çoğu kişinin farkında olmadığı bir konu; o yüzden farkındalık odağında forum.dijitaldegorunurol.com u kurdum ve her ay ücretsiz etkinlikler yapıyorum)

3. İki Dünya da Kadın Olmayı Farklı Şekillerde Zorlaştırıyor

Kurumsalda kadın olmak; “duygusal” görülmemek için çabalamak, her zaman bir adım daha fazlasını yapmak zorunda kalmak demek. Sürekli “kendini kanıtlamak” hali bitmeyen bir döngüye dönüşüyor. Dijital dünyada ise görünürlük başka bir sınav. Estetik beklentiler, pozitif enerji zorunluluğu, takipçi sayısıyla ölçülen değer… Burada da farklı ama aynı derecede yorucu bir maske var.

İkisi de kendi içinde bir savaş. Ve bu savaş bir kez başladı mı kolay kolay bitmiyor. O yüzden cephanen sağlam olmalı: • Düşünce gücün, • Duygusal dayanıklılığın, • Ve belki de en çok: “umursamama” kasın.

Çünkü zamanla fark ediyorsun ki; yaşadığın şeylerin çoğu aslında seninle ilgili değil. İnsanların tepkileri, bakışları, yorumları… Hepsi kendi gerçekliklerinden sana düşen yansımalar. Onları kişisel algılamadığında, daha dik yürüyorsun. (Not: Ben hala çalışıyorum bu kasıma, hemen olmuyor, biliyorum.🙂)

4. En Büyük Lüks: Kendi Ritmini Keşfetmek

Bugün en kıymetli bulduğum şey: ritmimi kendim belirleyebilmek. Sabah neye odaklanacağımı, hangi gün üretken olacağımı ben seçiyorum. Yaş 40 ve bana kattığı şey ise şu: başarı, artık başkalarının gözünde değil; iç huzurumda.

5. Aslında Hiçbir Taraf Tam Değil ; Ve Bu Çok Normal

Ne kurumsal hayat tek başına kötü, ne dijital dünya tam bir cennet. Hayat, siyah beyaz değil. Her şey bir denge oyunu. Kendi kurallarını oluşturabildiğin bir alan yaratmaksa en büyük başarı.

Geriye Dönüp Baktığımda…

Eğer bu yazıyı 30 yaşında yazsaydım, muhtemelen daha keskin cümleler kurardım. Ama şimdi biliyorum ki mesele nerede olduğun değil, kim olarak orada durduğun.

Bugün hala öğreniyorum. Kimi zaman kurumsal düzenden özlüyorum, kimi zaman dijital dünyada yavaşlamayı unutuyorum. Ama her seferinde içime dönüp, “Gaye, sen bu hayatta neye hizmet etmek istiyorsun?” diye soruyorum.

Cevap basit ama güçlü:

Gerçekliğe, dönüşüme ve kendime.