Doktor Olmasaydım Ressam Olmak İsterdim

Doktor olmak istememin en büyük motivasyonu insanlara yardım etmekti. Yardım etmenin de bir beklentisi var, minnet duygusu. Koşulsuz yardım edebilen var mı? Bir teşekkür bile bizi mutlu etmeye yetmiyor mu?

Bazen tedavi etmek için haftalarca uğraştığım hastalar oluyor. Ne yalan söyleyeyim gözlerinde o minnet duygusunu arıyorum. Bazılarının sadece gözlerinde değil sözlerinde de oluyor, bazılarıysa yeteri kadar umarsız sanki müdahale etmesen hiçbir şeyi yokmuş gibi. İkimiz birlikte resmi bir iş yürütüyorduk ve sonunda bitirip yollarımızı ayırdık sanki.

Karşılığı olmadan yapılabilir mi işler meslekler? Motivasyonsuz nereye kadar sürer?

Bazı sebeplerden doktor olmayı sevmiyorum bazen. Bu işi bıraksam ne yapardım diye hayaller kuruyorum. Mesela ressam olsam, her gün resim yapsam sıkılır mıyım acaba? Her gün poliklinikte hasta bakabiliyorsam resim de yapabilirim bence. Hem daha çok seviyorum resim yapmayı, saatlerce boyamayı. Mesela resim dersleri versem, öğrencilerim olsa, bildiğim her şeyi öğretsem birilerine çok güzel olmaz mıydı?

Çocukken resim yapmaya bayılırdım. Sınıf arkadaşlarımın ödevlerini yapardım, yarışmalara katılırdım. Bir resim hocamız vardı, ablamla birlikte okul sonraları verdiği kursa gittik bir sene. O kadar seviyordum ki o kursta yaptığımız resimleri evde hala resim dosyamda duruyorlar. Hocamız gelecek sene okuldan ayrılmak zorunda kaldı ve benim resim hayatım o günden sonra bitti. Uzun yıllar içimde ukde kaldı. Yıllarca tekrar kursa gitmenin, resim yapmayı öğrenmenin hayalini kurdum. Üniversite 5. Sınıfın sonunda internette oje videoları izlerken neden ben de resim çizmiyorum ki dediğim o günden beri resim yapıyorum. Üst üste onlarca çizim videosu izleyip, bir dudak bir kirpik çizmek için saatlerce uğraştığım günleri asla unutmuyorum. 4. Günde, ayrı ayrı çizmeyi başarabildiğim göz, dudak ve burnu birleştirip ilk portremi çizmeyi başarmıştım. Karakalem çizerek başladığım resmi, devam eden yıllarda suluboya ve yağlıboya öğrenerek üst seviyeye taşıdım. Yağlıboya öğretmenime sevgilerimle. Kitap kenarlarına çizdim, vizit kağıtlarına çizdim, reçetelere, orderlara ve daha nice boş bulduğum kağıtlara… Özel kağıtlar, kalemler, fırçalar, boyalar aldım. Sürekli çizdim sürekli boyadım, hep daha iyisini yapmak için uğraştım. Farklı teknikler denedim farklı temalar üzerinde çalıştım. İçimdeki heves hiç sönmedi, kat kat arttı. Bu hevesin ilk meyvesi ilk kişisel sergimi pratisyen olduğum şehirde açmış olmanın gururu hep kalbimde. Sonrasında çeşitli sergilere katılarak sanat dünyasında yer edinmeye başladım. Şimdilerde daha büyük organizasyonlara katılıyorum, hatta inanır mısınız geçen sene resimlerimi satmayı başardım bile. Bu sene daha şevkli boyuyorum resimlerimi.

Ressam olmak hayalden de öteydi benim için. Bir çocuğun indeki heves, bir genç kızın tuvalinde anlam buluyor. İçimdeki resim sanat sevgisi büyüdükçe büyüyor. Belki de bu benim esas gitmem gereken yol. Sanatsız kalamam ama ya tıp?