Ballie II: zonder aanvoerder, achterhoede en handschoenen

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het koude zweet me de zondagavond niet al uitbrak. Aanvoerder Stef had woensdag een poll gestuurd om te peilen wie er voor de calcio op maandag aanwezig zouden zijn, en toen ik die zondagavond bekeek was het blijven steken op slechts zeven yesjes. Jantje moest ineens werken, maar misschien kwam hem dat ook wel goed uit omdat zijn lies zwaarder geblesseerd bleek dan hij vorige week dacht. Stef zelf voelde zich zondag al niet helemaal lekker worden en wilde dan niet met -2 op het veld hoeven staan. Tim probeerde hem nog over te halen door te vragen of hij dan wel wilde coachen, maar daarvoor moet iemand naast het veld staan, waar het waarschijnlijk net zo koud is. Stef bleef thuis. Dat ik hem nog bedreigde met dat hij er slecht vanaf zou komen in de voetbalrubriek maakte helaas ook weinig indruk. Heel eerlijk, ik zou ook niet komen als ik hem was.

Maar zondagnacht tegen twaalven was de poll ook nog eens naar zes gezakt toen Robert toch last minute had bedacht dat hij de woensdag erop op wintersport zou gaan en daarvoor zijn knieën wilde sparen. Jantje gaat ook mee op wintersport, dus zijn plotselinge werknoodgeval werd wel een beetje verdacht. Hij gaf inderdaad vorige week al aan dat hij voelde dat hij ‘blessa’ gegaan was, maar die jongen denkt altijd twee passes vooruit dus hij zal bij zijn overweging om niet naar ‘ballie’ te komen vast ook de wintersport niet zijn vergeten.

Tim had uiteindelijk gelukkig best snel twee vervangers kunnen regelen, en Sam wist na zijn MOTM benoeming vorige week toch wel zeker dat hij zich als vaste kracht bij ons wilde voegen. Eind goed al goed, maar Jantje en Robert moeten volgende week wel met hun tanden de veters van iedereen in kleedkamer 1 strikken. En mijn deel van de factuur betalen.

Menno zou ook eindelijk meedoen dus voor het eerst dit seizoen hadden we twee hele wissels tot onze beschikking. Hij moest wel nog het zwarte shirtje zoals Daan had geïnstrueerd bij de Decathlon kopen. Dat kwam goed uit want Jantje had de eigenlijke keepershandschoenen thuis en zou niet komen, dus Menno kon dan ook gelijk een tweede paar handschoenen kopen.

Op de valreep bleek een shirtje toch niet nodig want er kon er nog wel een van Sam geleend worden. De handschoenen waren daarna ook niet meer belangrijk genoeg voor Menno om langs de winkel te gaan. Hoe goed konden de tegenstanders vanavond nou écht zijn en hoe hard zouden ze die bal écht schieten? Menno had nog wel ‘normale handschoenen met grip’, die zou hij wel meenemen. Ondanks zijn afwezigheid de afgelopen twee weken had hij waarschijnlijk in de rubriek gelezen dat Peter nog wel eens vergat zijn handen te gebruiken bij het keepen (net zoals Manuel Neuer weleens doet zou hij zich bij hoge positie aanbieden op de middellijn), dus normale handschoenen met grip moesten genoeg zijn. Toen ik in de kleedkamer zag wat Menno precies met ‘normale handschoenen met grip’ had bedoeld was ik blij dat Tim voor de zekerheid zijn ‘wintersporthandschoenen met grip’ had meegenomen, want ik had het ook zelfs niet tegen de tegenstander van vorige week met de ‘normale handschoenen met grip’ willen opnemen. En gelukkig voor Peter want het was bij de eerste glimp van de tegenstander wel duidelijk dat hij een aantal Radja Nainggolans en Theo Janssens om de oren zou gaan krijgen vandaag.

Met Stef, Jantje én Robert afwezig was er behalve mijzelf niks meer over van de achterhoede, en net als Theo Hernandez kom ik gewoon het beste tot mijn recht als ik mee naar voren kan en over de linkerflank kan opkomen. In zo’n situatie hebben we gewoon een laatste man nodig. Het was dus vooral een verdediging waar we om verlegen zaten. Tim had naast de ‘wintersporthandschoenen met grip’ Niels en Jeroen meegenomen. Jeroen was een echte ‘goalgetter’ (zo beschreef Daan hem tijdens de warming up), en Niels had altijd linksback gespeeld. Ideaal voor een achterhoede waar iedereen behalve de linksback gemist wordt. Hoewel ik absoluut de langste en sterkste niet ben zal ik er niet moeilijk over doen om laatste man te staan, maar ik moest bijna mensen gaan afpersen om te zorgen dat ik een man op m’n rechts zou hebben. Toen kwam er uit Liam zijn hoed het grandioze idee om dan maar 1–2–3–1 te spelen. Peter op doel, Niels en ik als twee linksbacks op de laatste linie, Liam voor Niels op de linkerflank en Tim voor mij aan de andere kant, Sam als 10 en Jeroen mocht het gaan laten zien in de spits. Menno en Daan begonnen langs de lijn. En Daan zou daar de hele wedstrijd blijven.

Hij had de hele dag met zijn voetbalschoenen en scheenbeschermers al aan op de bank naar stadiongeluiden zitten luisteren, maar het had niet zo mogen zijn. Je zou zeggen dat na het opwarmdebacle van Peter en Jantje vorige week iedereen wel beter zou oppassen en niet bij het eerste contact de bal gelijk tegen de touwen te willen rossen, maar dat had ik verkeerd ingeschat. Waar het dan precies was misgegaan had ik niet gezien maar de ernst van de ziektes die Daan door het zestienmetergebied brulde om de pijn te verzachten maakte duidelijk dat het hier om een serieuze bovenbeenblessure ging. De handige tip van Tim om nog wat rondjes te gaan rennen zodat het er misschien wel uitgelopen zou kunnen worden bleek ook tevergeefs. Daan hinkte zo hard en zo lang als ‘ie kon langs het veld maar hoe dichter de aftrap naderde hoe duidelijker het werd dat we voor de tweede keer dit seizoen deze craque moesten gaan missen. Dat maakte onder aan de streep dus weer één wissel. Hartstikke handig, want voor de zekerheid hadden we ter voorbereiding wéér niet getraind.

Wij mochten aftrappen. Daan riep vanuit de dug-out dat we niet direct de bal naar voren moesten rammen maar ik geloof dat alleen Niels en ik dat konden horen want de bal lag na twee passes bij de keeper van de tegenstander. Ondanks dat ging het in de eerste vijf minuten allerminst slecht. We kwamen de bal lekker bij elkaar ophalen, we liepen goed voor elkaar vrij, Sam op tien bleek een sublieme spelverdeler en er werd tussen de linies zowaar nog gecommuniceerd.

Opbouwen met maar twee mensen op de achterste linie bleek wel erg lastig, vooral omdat Liam en Tim van nature allebei aanvallers zijn en bij het eerste minimale balbezit direct naar voren stoofden. Vanuit mij en Niels moest de aansluiting dus overwegend gezocht worden bij Sam, en omdat de tegenstander wel een middenveld had werd die op zijn beurt steeds door drie man gedekt. Omdat Niels en ik maar met z’n tweeën waren had Sam meestal maar één optie om de bal terug te passen, en kwam het dus aan op zijn creativiteit en balvastigheid. Eerlijk is eerlijk, het was soms net of ik Pirlo zag gaan, maar één tegen drie is voor niemand lang vol te houden.

Liam en Tim hadden tegelijkertijd ook niet de conditie om hun enthousiasme de hele eerste helft vol te houden en dus stonden ze bij een snelle omschakeling nog de keeper van de tegenstander te dekken. Verdedigend kwam het dus al snel aan op Niels en mij, en Sam die gedwongen werd om mee terug te komen. Niet om geen enkele schuld op me te nemen, want hoewel ik laatste man stond kreeg ik nog steeds te vaak een Theo Hernandez-oprisping en stond ik zelf ook ineens Sam te dekken, maar dat Peter na minder dan tien minuten toch al zeker drie keer had moeten vissen kon onmogelijk mijn schuld alleen zijn.

Peter bleef onverminderd positief. Hij bleef de tegenstander overladen met complimenten over hun samenspel en combinaties in zijn zestien. Bij de derde en vierde goal had hij enthousiast naar Daan en mij geroepen dat het steeds beter ging. ‘’Deze had ik écht kunnen hebben!’’ riep hij bij het vijfde tegendoelpunt.

Het moest anders. Daan riep naar Tim dat hij iets moest ondernemen wat wel werkte, en toen had Tim zonder te overleggen ineens mijn positie overgenomen. Logischerwijs kon ik dan Sam blijven dekken, maar ik begreep op enig moment ook wel dat mijn loopacties geen hout sneden en rende ik door Tims plotselinge aanwezigheid tegen het laatste kwartier van de eerste helft vooral paniekerig door onze eigen zestien. Ondanks dat ik in praktijk dus nauwelijks uit mijn zone kwam stond ik op enig moment toch bijna mijn maaginhoud eruit te hijgen (door tijdsnood had ik haastig een hele zak erwtensoep doorgeslikt), dus mocht Menno mij overnemen.

Menno stond als rechtsback ook gelijk op de middellijn de combinatie met onze nummer tien te zoeken. Dat maakte de positie van Tim wel weer wat logischer, maar voor de scheidsrechter het fluitsignaal voor de rust had gegeven had Peter nog drie keer moeten vissen. Nadat er al een aantal keer doorgewisseld was (wat ik al zei, door niet te trainen was iedereens uithoudingsvermogen net zo groot als vorige week) bezette ik een paar minuten voor de rust per toeval ineens weer mijn vertrouwde linksbackpositie. Zo kreeg ik vanuit mijn opbouw één keer de bal mooi teruggekaatst van Liam en kon ik door as van het veld doorsteken om de goal van de tegenstander op te zoeken. Een tweede keer waren Niels en ik samen op één aanvaller gedoken en in de kluts kregen we de bal voor een zeldzame keer de goede richting op. Toen was het nog even schreeuwen over wie mee naar voren mocht om de actie te gaan maken en voor de zekerheid deden we dat toen allebei maar. Ruststand 0–6.

Het belangrijkste verschil was denk ik dat deze wedstrijd voor de tegenstander een oefenwedstrijd was, zo bleek achteraf in ieder geval. Deze gasten stonden al drie keer per week met elkaar op het veld in een daadwerkelijke competitie en hadden zich ook op de maandagavond ingeschreven om te kunnen oefenen tegen ons dodesterrenensemble. Dat was merkbaar, ze namen zonder te hoeven schreeuwen en schelden elkaars positie over, waardoor wij weer in totale verwarring raakten van waar onze man gebleven was en wie we dan nu moesten gaan dekken.

De opstelling voor de tweede helft werd 1–3–1–2. Tegen het Liverpool van 2017 ga je toch zeker ook niet met twee verdedigers staan? Nu mocht ik volledig centerback staan, Niels op m’n links, Menno op m’n rechts, Sam weer op tien, Tim naast Liam in de aanval. Jeroen begon als wissel. De laatste paar tips en tricks werden in de laatste minuut van de rust nog snel door elkaar heen geschreeuwd, maar de kern was geloof ik dat iedereen wat meer moest inzakken en doordekken. Ik niet, want als laatste man kon ik niet verder inzakken en de hele eerste helft was ik eigenlijk al twee man tegelijk aan het dekken.

Binnen twee minuten lag de bal weer bij ons in het net omdat we nog even aan de nieuwe opstelling moesten wennen. Bij de tweede aftrap had ik de bal niet gelijk bij mij terugverwacht en had ik uit paniek de bal mooi in de benen van de laatste man van de tegenstander weten te spelen. Uit compensatiedrang was ik er zelf direct achteraan gegaan, mooi de ruimte voor mij dichtgelopen en de ruimte voor Peter vrijgespeeld. Niels was daar wat minder enthousiast over en had aangegeven dat ik als ‘lul’ deze fout nooit zelf kon gaan herstellen door mijn positie te verlaten. Als klap op de vuurpijl struikelde ik bij mijn terugtocht over mijn eigen voeten en landde ik op mijn stuitje.

Ik was dolblij dat Sam mijn fout had weten te herstellen en de bal had kunnen afgegeven op Tim, want door mijn loopactie achteruit had ik het eventjes zwart voor de ogen.

Tim had zich weten vrij te spelen en was over de rechterflank naar de achterlijn doorgerend en had de bal onder luid protest van de tegenstander (die vond dat de bal uit was) weer aan Sam weten voor te geven. Ik had een grotere klap gemaakt dan ik initieel dacht en kon door de donkere vlekken in mijn zicht de bal niet volgen. Toen ik Tim en Liam op Sam zag afrennen om hem te omhelzen en Menno zijn kans schoon zag om zijn positie weer te verlaten door hetzelfde te doen begreep ik dat we eindelijk beet hadden.

Daan riep vanaf de zijkant dat het over één helft genomen nu 1–1 stond. In dat optimisme, gecombineerd met pijn en dubbel zicht had ik bedacht dat er zelfs misschien nog een remontada à la FC Barcelona 2017 in kon zitten. Door een wissel aan de rechterkant mocht ik nu als rechtsback zelfs nog één keer opstomen en de bal van Tim teruggekaatst krijgen om zowaar de aanval te kunnen leiden, maar het bleef zonder resultaat. Ik was geen Sergi Roberto, wij waren geen Barcelona 2017, en de tegenstander wel.

Na een kwartier in de tweede helft werd het echt duidelijk dat één wissel gewoon te weinig is voor dit team, omdat twee minuten nadat ik dacht even rust te kunnen nemen de volgende uitgehijgde collega zich alweer bij de zijlijn aandiende. De conditie was op. Over twee helften de bal moeten ophalen bleek voor dit team zonder training veel te ambitieus, en tegen zeven hele Victor Osimhens was doordekken na 30 minuten ook wel welletjes. Zelfs Menno en Liam die hun aanvallersallures niet naast zich neer konden leggen waren uitgeteld. Op de aanwijzingen van Daan om meer door te dekken had Menno steeds ‘ja, doordekken’ gezegd maar bevond zich in zeker twee exact dezelfde situaties niet aan het doordekken.

Met uitzondering van Jeroen en Niels was het optimisme bij het team na de 12–1 wel weg. Jeroen had zelfs nog enthousiast ingestemd toen ik hem haast huilend gevraagd had om mijn positie over te nemen.

Een kwartier voor tijd hadden we bedacht dat het misschien tijd was Peter te wisselen. Menno kon hem in het doel overnemen zodat hij de handschoenen met grip zelf eens kon gaan proberen, en Peter kon het voor de laatste deel als stormram gaan proberen.

Gelukkig had hij daar zelf heel veel plezier in want bij de 14–1 kon ik mijn woede zelf niet langer bedwingen en had ik er op de valreep nog een ernstige longziekte uitgefloept. Het eindsignaal maakte er 15–1 van.

Gelukkig spraken de tegenstanders geen Nederlands want het was bijzonder gênant geweest als zij hadden gehoord dat ons hele team luidkeels aan elkaar mededeelde dat het vorige week 10–0 winst zou zijn geworden als we toen zoals vandaag hadden gespeeld.

Naast de assist van onze enige goal die een meter van achter de lijn was gegeven bleek in de kleedkamer dat we nóg een troffee naar huis konden nemen. Liam had een wond van een sliding die hij volgens de officiele regels niet had mogen maken maar waarvoor niet gefloten was. We waren de arbitrage twee keer mooi te slim af geweest. Misschien kan één van ons zich de volgende keer daar op gaan richten om nog eens wat punten binnen te halen.

Niet om de schuld op iemand anders af te schuiven, maar iedereen was het met elkaar eens dat het vooral de schuld van Robert en Jantje was door niet op te komen dagen.

Kleedkamer 1 bleek vooral eensgezind toen Daan stelde dat het gewoon niet mag voorkomen dat iemand ineens moet djoenen op voetbalmaandag. Toen bleek tóch dat er ook in de communicatie nog wel wat te halen viel omdat we een stuk minder eensgezind bleken in begrijpen wat Daan precies met djoenen bedoelde.