“Bir İleri İki Geri” mi “İki İleri Bir Geri” mi ?

Hayat atılan adımların kararlarla kucaklaşmasının bir mücadelesi. Yaşarken attığımız her adımda aslında bir şarkıda dans ediyoruz. Bazen bu adımlar “Bir İleri İki Geri” olup bizi gerilerde bıraktığına inandırıp üzüyor, bazen de “İki İleri Bir Geri” diye ileriye gittik diye bizi sevindiriyor. Bu dansta sevindiklerimiz ya da üzüldüklerimiz gerçekten olması gerektiği gibi mi ?

Hayatın melodisinde dans ederek yaşayan insanlardan biri olarak yazıyorum bu yazıyı, aslında farkında olan ya da olmayan her insan gibi…Kuralları , adımları olmasa da bu dansın melodiye uyum sağlayıp araya birkaç kahkaha biraz da gözyaşı ekleyince yaşamayı başarıyormuşum gibi geliyor, aslında pek çok insanda olduğu gibi.

Kendimi takip ettiğim takvimler, iş planları , kayıplar, kazançlar, toplantılar, telefon görüşmeleri , randevular, günümüz deyimiyle “dateler” ve kontrol edilebilir bir çerçevede planlamaya çalışırken hayatın melodisinde emin ve planlı adımlar atmaya çalıştığım bir dönemde kendime attığım soyut bir tokat sebebiyle bu yazıyı yazıyorum.

Planladığım hayatımda pek çok insan gibi bana da ileri adımların artıya götürdüğü yolculuğun ve dansın güzelliği konusunda güzellemeler yapan bir yolculuk planladım kendime. Bu yazının başlığını ilk attığımda da birine fark etmeden bir serzeniş yapacak ve doğrunun bu olduğunu anlatan bir yazı yazacaktım. Onunla ileri adımların güzel olacağına inanmıştım , onun da inanmasını istiyordum belki de.

Bu başlık 2 hafta boyunca bilgisayarımın bir sekmesinde bekledi ; işlerimin ve yoğunluklarım ile bir türlü yazılamadı. Bugün ise fikrimin değiştiği hali ile kaleme alındı aslında , o gün ileri adımları öven yazım aslında beni anlatmayacağı için bir türlü kelimeleri bir araya getirilmemiş kızgınlık ve kırgınlıklardan dolayı ortaya çıkmış öfke yazısı olamamıştı, iyi ki de olmamıştı.

Her şeyin bir an’ı olduğu gibi bu konunun da yazılması ileri adımları yeterince atamadığım fakat daha huzurlu ve mutlu kapattığım Eylül ayı değerlendirmesi için bilgisayarımı açtığımda karşıma dikildi.

Eylül ayının başında kapana kısılmış , bugün değerlendirdiğimde ileri adımları çok fakat kendini arayan bir genç kadın olarak bir yazı kaleme almıştım. O yazıyı da buraya ekliyorum.

Kendimi o yazıda ifade etmemin ötesinde sağlam bir takvimle bu ay içerisinde yapacaklarımı her anlamda listelediğim bir ay planlamıştım kendime, fakat planımda olmayan şeyler karşıma çıkacaktı, bunu planlarken bilmiyordum. Tam da bu noktada bunlara karşı ileri komutum esnekliğimin önüne geçmişti.

Bu süreçte hasta olup bir hafta sonunu hastane macerasıyla bitirdiğim, tek başıma önce iş sorumluluğumu yerine getirip sonra bir acil yatağında sonlandırdığım yalnızlık rüzgarı elimde bir torba poşet ile eve döndüm. Aslında o gün “İki ileri bir geri” hatta “Daima ileri” mücadeleme sağlam bir darbe almıştım, soyut tokadımı burada yemiştim. Gezmem gereken sergiler, tamamlamam gereken iş akışları , katılmam gereken eğitimler yüksek ateş sebebiyle tuzla buz olmuş ve ben tüm ilerilere inat kocaman bir geriye gitmiştim.

Sonrasında iyileşme çabalarımın olduğu günlerde inatla ileri diye planladıklarım olmadan da Eylül’e giriş yazısında bahsettiğim isteklerim olur duruma gelmişti , yani kendimi bu kadar çok yıpratmama gerek olmadığını fark etmiştim. Bu yazı da bu farkındalıkla ortaya çıktı aslında.

Yolun ve yolculuğun hikayesi bittiğine göre hayatla yapılan danstaki adımlar hakkında anlatmak istediklerimi sıralıyorum sizlere. Soyut tokadın bana öğrettikleri bunlar, kimse onu yemesin diye tüm bu yazı.

• Adımların sayılarına takılmamızı öğreten yeni dünya düzeninde hayat içerisinde ettiğimiz dansın farkında olmadan savruluyoruz. Müzik bittiğinde o müzikteki hislerimizi ya görmezden geliyor ya da yeni melodinin başlaması için sabırsızlanıyoruz. Halbuki adımların sayıları mı güzellik ?
• Bazı yollarda geri adımlara gitmek doğru yolu seçmek için doğru adım olup aslında bizleri daha hızlıca talep edilen ileriye götürebilir. Bunu fark etmeden yanlış yolda aynı ilerileri atmaya ya da çabalamaya devam etme klişemizden kurtulmamız gerekiyor.
• Yerinde say adımlarını da sayan hayatta bu adımları da bazen ileri bazen geri olarak kodluyoruz kendi içimizde. Şayet bana sorarsanız tanımlamamızda bunu ileri ya da geri değil yerinde say adımları olarak işaretlemek ve melodiye uyum sağladığı sürece bu anların da melodiye eşlik etmesini sağlamak kıymetli olacaktır. Yerinde saymayı sadece gerilemek olarak kodlayanlar da , adımsayar uygulamalarında ileriye adım attım gibi günlük adım sayısına yazanlar da bu adımların kıymetini anlayamayacaktır.
• Dansın her anının tadını çıkarmak belki de hayatın en büyük kazanımlarından. Geri adım attığında hazırlandığın bir dönüş olabilir.
• Bazı adımlarda gözlerini kapatmak ve sadece işitme duyusu ile anı yaşamak kıymetli. Gözleri kapattığında ya da elindeki ipleri bir parça saldığında kontrol senden çıkmış olmuyor , tam tersine en büyük kontrol için hazırlık yapıyor olabilirsin.
• Herkesin kendi adımlarını kendinin kurguladığı bir dans , bir hayatı olmalı. Başkalarının adımlarını kopyalamaya çalışırsak onların yolundaki doğruları yapmış oluruz , her yol kendisiyle güzeldir. Tecrübelerden yararlanabiliriz fakat hepsini yapmak zorunda değiliz.
• Ritim bazen hızlanacak bazen de yavaşlayacak. Çalan melodi korkutmamalı , o melodide adımlar atılmalı. Ritmin yavaşladığında ne zaman hızlanacağını bilemeyiz.

Bir yazının daha sonuna gelirken kendi dansında hızlı ritimlerde ayakları birbirine dolanmaktan son anda kurtulmuş biri olduğumu belirterek bu yazıyı noktalamak istiyorum.

Ayaklarım birbirine dolansa da o hızlı ritimde adımlarımı düzenlemeye çalışırken geriye attığım adımların benden kopanlar olduğunu artık düşünmüyorum.

Melodilerimizin birbirine karıştığı , attığımız adımların kendimize özgü ve kendimiz olmamızı sağladığı mutlu ve huzurlu bir hayat bir sahnemiz olması dileğiyle.

Hoşça kal.

Buse.