Photo by Cole Keister on Unsplash

DİNGİN

Dingin. Sabahla gecenin birleştiği noktada; huzur. Ve ay yıldızlarla dans ederken çıkageldi bu turuncu gökyüzü.

Kayığım tek, kayığım yıpranmış. Denizin ortasında dalgalarda boğuluyor orada insansız dururken. İnsan-sız-ı.

Üşüyorum; ansızın. Yalnızım. Doğa ürkütücü olduğu kadar “sıcacık” da olabiliyormuş. Ve denize girdim. Soğuk, acımasız, dalgalı.

Onu özledim sonra. Yine sızladım.

Ve ona bir sal yapmıştım bambulardan. İşte bu oydu. Ama o bulamadı; gitti.

Ve tekrar döndü-m; dinginlik.

Bedenim ıslak, tıpkı ilk doğduğum gibi. Tıpkı ilk ağlayışım gibi.

Üşüdüm… Ve kaçtım kumsala. Uçsuz bucaksız.

Ve ayak izlerim, dalgalar büyüdükçe silinip gidiyordu. Tıpkı korkularım, tıpkı karanlığım gibi diyorum.

Ve yüzüyorum; güneşe doğru. Akıntı hafifledi biraz, tıpkı içimdeki sensizlik gibi…

Kulübeme kaçtım. Seni bekliyorum. Ama bu Godot’u beklemek gibi biraz. Neyse ki dingin gökyüzü ve yeryüzü.

Yeryüzünde koca bir kalp: şiddetsiz, yalın, sakin, turuncu ve mavi.

Ama sen yalnızlıksın, sen belirsizliksin ve sen anlamsızlıksın.

İşte bu da son noktam; sana son yazdığım cümle-m.