Bazı Erkeklerde Gördüğüm En Büyük Sorun: Boş Ego ve Öz Eleştiri Eksikliği

Hayatım boyunca birçok farklı insan tanıdım. İyi erkekler de tanıdım, kötü erkekler de. Ama özellikle bazı erkeklerde tekrar tekrar gördüğüm bir davranış var:

Photo by Yogendra Singh on Unsplash

Öz eleştiri yapmak yerine egolarını korumaya çalışmaları.

Bir kadın onları reddediyor.

Kadının tercihine saygı duymak yerine öfkeleniyorlar.

Kadın onları çekici bulmuyor.

Kadının fikrini kabul etmek yerine kadına saldırıyorlar.

Kadın ilişkiden ayrılıyor.

Ayrılığı anlamaya çalışmak yerine onu suçluyorlar.

Kadın eleştiri yapıyor.

Kendilerini geliştirmek yerine savunmaya geçiyorlar.

Sanki her olumsuz sonucun sorumlusu mutlaka başka biri olmak zorundaymış gibi davranıyorlar.

Beni rahatsız eden şey tam olarak bu.

Çünkü hayatta herkes reddedilebilir.

Herkes terk edilebilir.

Herkes başarısız olabilir.

Kimse her zaman yeterli, çekici veya mükemmel değildir.

Olgun insan bunu kabul eder.

Olgun insan “Bu durumdan ne öğrenebilirim?” diye sorar.

Ama bazı insanlar doğrudan öfkeye yöneliyor.

Kadın istemedi diye kadın suçlu.

Kadın ayrıldı diye kadın kötü.

Kadın eleştirdi diye kadın nankör.

Kadın sınır koydu diye kadın kibirli.

Kadın yüksek standartlara sahip diye kadın ulaşılmaz.

Bir noktadan sonra bunun kadınlarla değil, kişinin kendi egosuyla ilgili olduğunu düşünmeye başlıyorum.

Çünkü özgüven ile ego aynı şey değil.

Özgüveni olan insan reddedilebilir.

Eleştirilebilir.

Hata yapabilir.

Ve bunlarla baş edebilir.

Ama kırılgan egoya sahip insanlar her olumsuzluğu kişisel hakaret gibi algılar.

Bence özellikle erkeklere çocukluktan beri verilen bazı mesajlar da bunu besliyor.

“Sert ol.”

“Güçlü görün.”

“Kaybetme.”

“Erkek ağlamaz.”

“Erkek reddedilmez.”

Bunların sonucu olarak bazı erkekler hayal kırıklığıyla nasıl baş edeceğini öğrenemiyor.

Sonra da öfke, saldırganlık, suçlama ve mağduriyet ortaya çıkıyor.

Oysa gerçek güç karşı tarafı kontrol etmek değildir.

Gerçek güç kendini kontrol edebilmektir.

Bir insanın karakteri istediğini elde ettiğinde değil, elde edemediğinde ortaya çıkar.

Reddedildiğinde.

Eleştirildiğinde.

Hayal kırıklığı yaşadığında.

Bana göre olgunluk tam da burada başlıyor.