Ne Fark Eder !

Ilgaz Dağı

Gençlik, insanın dünyanın ağırlığını hafife alabildiği bir çağ. Yersiz bir özgüven değil bahsini ettiğim. Daha çok, ağır olanın ne olduğunun bilgisizliği. İnsan, bedeni karşısına çıkan her şeyi göğüsleyebilir sanıyor; göğüslenemeyecek olanla karşılaşılmamış olmasının verdiği cehalet. Bilgiye bu kadar açken, bilgi onun için, inancın ardından geliyor. İnancın ancak bilginin gölgesinde olgunlaştığından bihaber…

Gençtim ya, ne fark eder deyip geçerdim Nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da Gözyaşı, çiğ tanesi, gizli dert veya verem Ne fark eder demişim Bilmeden farkı istemişim. (İsmet Özel)

Bu dizeleri okuyunca, kendimin de ne çok şeye zamanında “fark etmez” dediğini anımsadım. Farkın yıpratıcı, yakıcı, ayırıcı tarafını ancak onunla tanışınca anlıyor insan. Şeylerin ayrımını zaman mı yapıyor yoksa biz ayırdına ancak zamanla mı varıyoruz bilmiyorum. Ama öğrendim ki bazı şeyler de illaki ayrılıyor/ayrışıyor. Uğultuyla hışırtının aynı olmadığı, çiğ tanesiyle gözyaşı arasında hayati bir fark olduğu. Uğultu derinlerde, sürekli ve sanki bir boşlukta; hışırtı ise geçici ve yüzeyde, çiğ tanesi soğuk, serin; gözyaşı sıcak ve tuzlu. Ayırdını yaşadıkça anladık. Anlıyoruz.

Galiba bu yüzden yaş aldıkça bazı seçimleri yapmak da, kararlar almak da daha zorlaşıyor. Uçurumun ne olduğunu, nerede bulunduğunu biliyoruz. Hele bazı farklar, kırılmak için bazı yaşları bekliyor gibi. Çok önceden çatlamış bir yumurtanın kırılganlığını anlayabilmek için bile hep zaman gerekiyor.

Fark etmez diyerek yürüdüğümüz hayat yollarında, aslında istediğimiz tek şeyin de sadece bu ayrımların bilgisi olduğunu, hepimiz bir gün, bir şekilde idrak ediyoruz. Meğer hayat ayırdedebilmekten başka değilmiş.