Unutulmamak Üzere Yaşanılanlar

Ücret duvarına takılmadan yazının tamamına erişebilmek için bağlantıya tıklayınız.

Fotoğraf benden.

Bugün uzun bir süre sonra arkadaşımla hayatımın en deli dolu gününü yaşadım. Bu farklılığı tatmamızı sağlayan gökyüzünden süzülen milyarlarca tanecikti, sonra yere uzanıp onların rüzgarla nasıl da savrulduğunu gördük. Her yaptığımız, iliklerimize kadar canlı hissettirdi bizi. Şu an bile sıcak yatağımda uzanmış vaziyetteyken kızaran ellerime ve buz tutmuş bacaklarıma kadar etkisi devam ediyor.

Kar hem farklı kaynaşmaları hem de aktifliğimizi sağladı. Daha önce dikkat etmediğim yüzleri küçük bir kartopu savaşı ile hafızama kazıdım. Hâlâ daha bir türlü top hâline getiremediğimiz taze karı düşünüyorum. O kadar yumuşak ve yeniydi ki elimizde kum gibi dağılıveriyordu. Bugün o kadar samimi olmadığım birkaç kişiye hevesimin ne kadar ayarsız olabileceğini gösterdim, eğer yeterince aktif olamazsam tadı kaçacakmış gibi hissettiğimden elimden geldiğince darladım - kar topu ile- insanları. Bana bu savaşta ayak uyduranlara minnettarım!

Eminim her mevsimin güzelliği bir başkadır, o yüzden şunu söylemek istiyorum: Karı bir gün özleyene kadar onu yok etmeyelim. Ki farklılıklarımızı unutturup samimiyetimizi güçlendirsin. Ki daha kendimizken gülelim, hem de deli gibi gülelim. Evet, deli gibi güldük. Ağzımıza giren ve kirpiklerimize yapışan karın haddi hesabı yokken yere uzanmış kahkaha atıyorduk. Çöp poşetleriyle kendimize kızak yapmış arka arkaya kayarken ne kadar sonsuz hissettiriyordu, ne muazzam bir kontrolsüzlüktü! Öyle bir gün oldu ki; hem sakin hem çılgın, hem sıcak hem soğuk, hem yeni hem nostaljik... Nasıl olsa birini anlamak için diğeri de gerekliydi.

20.02.25