2e advent: Welzalig is hij die in Mijn liefde blijft

Context: deze overdenking is geschreven voor de weekbrief van de Christelijke StudentenVereniging Ichthus Breda.

De Bijbeltekst kun je onderaan vinden.

De 2e kaars is aangestoken. De 2e adventszondag is geweest. Zoals u vorige week in mijn overdenking heeft kunnen lezen, zitten we midden in een periode van verwachten. De verwachting dat Jezus komt. We herdenken in deze periode niet alleen de komst van Christus als mens, maar ook de komst van Christus in ons hart en de komst van Christus aan het einde der tijden. Vorige week heb ik daarnaast ook betoogt dat advent eigenlijk niet alleen iets is voor de vier (en een half) weken voorafgaand aan kerst, het mag een houding zijn die we het hele jaar door hebben.

Maar ondanks dat het woord ‘wachten’ in het woord ‘verwachten’ zit, is verwachten geen passieve activiteit. Het is niet zo dat nu we eenmaal Jezus hebben aangenomen, we een biertje (of met kerst glühwein) erbij kunnen pakken, op een stoel kunnen gaan zitten en kunnen gaan wachten totdat Jezus terugkomt. Nee, dat is niet wat van ons gevraagd wordt. ‘Verwachten’ is en blijft een werkwoord.

Maar voordat u aan de slag gaat, hoe graag onze calvinistische opvoeding dat graag wilt, vraag ik u toch nog wel even om op uw stoel te blijven zitten. Want voordat u gaat werken en voordat u van alles gaat doen, is het goed om bij het begin te beginnen, te beginnen bij de Alfa en Omega zelf, te beginnen bij Jezus zelf.

In het Johannes evangelie kunnen we het Hogepriesterlijke gebed vinden. Dit is het gebed wat Jezus bidt vlak voordat hij gearresteerd wordt. In de hoofdstukken hiervoor heeft Jezus aan de discipelen uitgelegd wat er komen gaat. Hij legt aan de discipelen uit dat Hij terug naar de Vader zal gaan en dat Hij een Trooster, de Heilige Geest, zal sturen, zodat wij niet als wezen achterblijven. Tevens vind je in deze hoofdstukken ook de vergelijking van de Ware Wijnstok. En het is aan het einde van dit gesprek dat de discipelen belijden en erkennen dat Hij de Messias is. En het is met deze woorden dat Jezus Zijn ogen opslaat naar de Hemel en begint met bidden: “Vader, het uur is gekomen, verheerlijk Uw Zoon, opdat ook Uw Zoon U verheerlijkt, …” (Joh 17:1b).

In deze overdenking wil ik eigenlijk focussen op de laatste zin uit het gebed: “En Ik heb hun Uw Naam bekendgemaakt, en zal die bekendmaken, opdat de liefde waarmee U Mij hebt liefgehad, in hen is, en Ik in hen.” (Joh 17:26) In onze tijd van verwachten is dat het gene waar we mee mogen beginnen: in Hem zijn. Zoals Jezus in de Vader was, mogen wij ook in Hem zijn. Voordat we ook maar iets gaan doen, mogen we ons laten vullen met Zijn liefde, met eenzelfde liefde waar God de Vader Jezus de Zoon mee lief heeft gehad. Een soortgelijk vers welke ik in eerdere overdenking heb aangehaald is Johannes 15:9: “Zoals de Vader Mij liefgehad heeft, heb ook Ik u liefgehad; blijf in Mijn liefde.”

Maar waarom? Waarom in Zijn liefde blijven? Ten eerste is het een opdracht die Jezus onszelf geeft, dat zou al reden genoeg zijn. Maar bovenal zoals vers 21b zegt: “opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt.” In onze tijd hier op aarde, terwijl wij Zijn wederkomst verwachten, mogen wij als bezigheid hebben om in Zijn liefde te blijven, niet alleen voor onszelf (ook), maar vooral opdat de Vader en de Zoon verheerlijkt mogen worden en de wereld mag erkennen dat Jezus ook voor hen gezonden is. Eigenlijk best wel een verantwoordelijke taak zo dus tijdens het wachten.

In Openbaring 2 lezen we hoe Jezus (o.a.) de gemeente van Efeze toespreekt. Eerst complimenteert Hij ze met hun inspanningen en volharding. Ze hebben slechte mensen niet verdragen en valse apostelen ontmaskert. Maar ondanks dit alles zegt Jezus toch tegen hen: “Maar ik heb tegen u dat u uw eerste liefde hebt verlaten. Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken.” Het maakt dus niet uit hoe goed je werken zijn en hoe goed je theologie is, het is de liefde die het belangrijkst is dus.

En vandaag mag ook voor jou de opdracht klinken: Blijf in Zijn liefde, opdat de Vader en Zoon verheerlijkt mogen worden. Gloria in excelsis Deo.

Bijbeltekst: Johannes 17:20–26

20 En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven,

21 opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt.

22 En Ik heb hun de heerlijkheid gegeven die U Mij gegeven hebt, opdat zij één zijn, zoals Wij Eén zijn;

23 Ik in hen, en U in Mij, opdat zij volmaakt één zijn en opdat de wereld erkent dat U Mij gezonden hebt en hen liefgehad hebt, zoals U Mij hebt liefgehad.

24 Vader, Ik wil dat waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn die U Mij gegeven hebt, opdat zij Mijn heerlijkheid zien, die U Mij gegeven hebt, omdat U Mij hebt liefgehad vóór de grondlegging van de wereld.

25 Rechtvaardige Vader, de wereld heeft U niet gekend, maar Ik heb U gekend, en dezen hebben erkend dat U Mij gezonden hebt.

26 En Ik heb hun Uw Naam bekendgemaakt, en zal die bekendmaken, opdat de liefde waarmee U Mij hebt liefgehad, in hen is, en Ik in hen.