Journalistiek is nu eenmaal geen objectiviteit

Bron: lectrr.be

Er liep een vrouw over dorp. Ze liep hard en sprong op haar fiets. Ze riep: “Ik ben journalist, ik ben objectief, dus ik neem geen flyer aan!” naar verkleumde campagneleden, die hun flyers voor de gemeenteraadsverkiezingen aan het wandelende publiek probeerden te slijten.

Ah. Objectiviteit. Het woord zit me met de dag meer dwars. Alsof objectieve journalistiek zou bestaan. Als journalist word je erop aangekeken als je keuzes maakt. Als je morele keuzes maakt. Als je zou demonstreren. Als je een mening hebt. Als je niet objectief bent. Of, zo gedroeg de journalist op dorp zich tenminste.

Een goed voorbeeld van een journalist die wél keuzes maakte vinden we in een longread van De Groene Amsterdammer. “Mensen haten me omdat ik kritisch ben” is de kop. Als journalist beschreef Ingeborg Beugel onrecht. Maar, ze hield het niet op schrijven. Ze woonde op het Griekse eiland Hydra en nam een vluchteling in huis. Het gevolg was dat Ingeborg en de vluchteling opgepakt werden omdat hij illegaal zou zijn. Wat niet eens waar was.

De journalist maakte gebruik van haar netwerk, belde kranten en de Nederlandse Ambassade. Ze kwam vrij, ze bleef onrecht beschrijven en bestrijden. En ze is voor mij een toonbeeld van wat journalistiek hoort te zijn. Recht doen. In woorden, oh ja, maar ook in daden. Want objectieve journalistiek, dat bestaat nu eenmaal niet.