Foça. Tarih 15.08.2021'di.

Foça. 2021. Gün batımı. O zamanlar telefon yerine hesap makinesi kullanıyormuşum…

Eski yazıları deşmeye devam. çok çok az yazmışım geçmişte. en büyük keşkem bu olacak ilerde buna eminim. yüzlerce tiyatro, kitap, yurt içi, yurt dışı gezilen yerler, denenen bir dünya farklı yiyecek, içecek ve gırla deneyimler. Hepsi öööyle oldu bitti gitti puf. Anı yaşamaktan bahsetmiyorum ama. sonrasında hissettirdiklerini arşivlemek tam olarak söylemek istediğim. mesela babamdan sonra keşke eskiye dair anlattıklarını onun sesinden kaydetseymişim dedim kaç kere. babaannem, anneannem, dedelerim ve daha bilimum eski insanlar. ara ara soru sorup gizlice ses kaydı açıp kaydettiğim oluyordu. kişisel verilerse kişisel veriler bence beni dava etmezler :D geçmişi saklamak gerek. bu insanlar büyük bir değişim dönemini yaşadılar. gerçi muhtemelen ben de ilerde benden küçükler için aynı gözle bakılan bir dönemde yaşamış olcam ama işte savaşlar, geçim sıkıntıları, almanya’dan beklenen kocalar, yürüye yürüye km’lerce yoldan gidilen okullar, ilk kez büyük şehre geliş, zorluklarla okuyanlar, okuyamayanlar, herkesin sahip olduğu bir sürü el becerisi ve bunun o dönemler için normal olması. neler neler sayabilirim. hayranım aslında büyüklerimize. çünkü biliyorum ki gerçekten hiçbir seçim şansları yoktu özellikle kadınların. ol dendi ve oldu onlar için çoğu şey. ama baş kaldırabildiler. kendilerince. babaannemin onu zorla evlendireceklerini öğrendiği zaman evden kaçışını, anneannemin toprak meselesinden üstüne yürüyen erkek kardeşlerine göz açtırmamasını, bunca yıl dinlenmeden sadece çalışarak yaşamalarını ve kimlere, nelere direndiklerini. hepsini anlatmak istiyorum bildiğimce. benden çıksın ve zihnimden daha korunaklı bir yerlerde dursunlar, bana yeter.

Foça. 2021. Günlük yürüyüşlerden. Fotoğraf bile huzurlu.

öyle yani. en büyük keşkem arşivlememiş olduğum koca hayatım. minik bi keşke dklhask. dönemsel de değişiyor insanın düşünceleri çünkü, kendimde bu gelişimi görmeyi acayip isterdim. ahhh be! daha da çok üzüldüm böyle düşününce ya…

neyse.

aşağıdaki yazıyı Foça’da yazmışım. pandeminin son zamanlarıydı galiba, tarihleri karıştırıyorum, ilk kamp deneyimimi niyeyse ve nasıl bulduysam Foça’da, Camp Wood Inn’de yapmıştım. motorla bir yerlere ilk gidişlerimden. Aşırı heyecanlıyım. Motorun arkasına evi sığdırmışım resmen, gerekli gereksiz ne varsa yanımda. Hafta içi kamp yerinde güneş tepemde çalışıyorum ama çalışma saatlerinin dışındaki her an Foça merkezde alıyorum soluğu. Kamp alanı merkeze 5 dakika yürüme. Sabah, akşam kesin yürüyüşe gidiyorum. Kalenin oralardan sallanıp hop sahilin en ucuna. Bir kumsal vardı, oraya kadar gidip nefes alırdım. ah be. öyle güzeldi ki. kamp yeri küçücüktü 15 kişi anca vardık. akşamları birlikte yemek yerdik bazen. merkeze birlikte inerdik. her yer deniz tuzu kokardı. tahinli dondurma yemeden bir günüm geçmezdi. o nasıl bir dondurmaydı öyle. hala tadı dilimde damağımda. bazen açık hava sineması olurdu. bir film izlemiştim ama adı hiç yok aklımda, fransız filmiydi galiba. yarıda girmiştik. biriyle tanışmıştım, 4–5 gün falan görüşmüştük. heyecanlıydı. kalenin duvarlarının üstüne çıkarmıştı beni, küçük bir öpüşmüştük ama gerildiğimi hatırlıyorum 10 metre ötede evsizler vardı çünkü, pisti o zaman kalenin içerleri. sonra gittiğimde yenilemişlerdi her yeri, şimdi nasıldır bilemem. çok çok çok tatlı zamanlardı. bir şeylerin ilki hep Foça’da benim için. zaten sonraları uzun zaman kiralık ev baktım ama gözüm yemedi işte o kadar taşınmayı. ilerde bir gün denicem gibi bir his var içimde. aslında hiç bunları düşünmez, kamp yerinde kalmaya devam da ederdim ama o kamp yerinin son senesi oldu 2021. sonrasında kapandılar. nasıl üzüldüm anlatamam. öyle tatlı bir çiftti ki işletenler. naziktiler, her şeyi elleriyle kurmuşlardı ve tertemizdi tuvaletinden mutfağına kadar. insanlar saygılıydı, sanki tek tek seçilmiş gibi. şans biraz da galiba bilemiyorum. ama o yaza dair her şey iyi ki :)

o muhteşem, harika, tarif edilemez, süper ötesi tahinli dondurma…

daha fazla uzatmadan yazıyı alta ekleyeyim. bir de birkaç fotoğraf koyarım o yazdan. okumak çok iyi geldi, fotoğraflara bakarken daha da hüzünlendim, heveslendim. ama ortak bir tek düşünce var ki her duygunun altında, o da artık lütfen hemen yaz gelsin :D

Bus bus buseler.

Selametle.

buna benim lügatımda lüks denir.

Sebebini adım adım izleyebildiğim, adım izlerini takip etmekten çocuklar gibi neşe dolduğum bir huzurum var şu anda. Foça’da Carrefour’a en yakın bankımdayım. Burdaki tüm banklar benim gibi hissediyorum. 9 gündür sabah akşam gelip oturuyorum boş olan birine. Boş yoksa sahilin gözümü kestirdiğim bir kenarına ilişiveriyorum. İskeleler boşsa zaten her gün bir tozunu almışlığım vardır o kesin.

Günlük adım sayım neşeyle artıyor. Zıp zıp.

İnsanlar geçiyor, bir kısmını tanıdım artık. Turisti yerliden ayırabilirim bile bence.

Tanış olduğum esnaflar var. Rutinim oluştu bile. Bayıla bayıla yaşıyorum vallahi billahi. Hayaller hayatlar yapboz parçaları gibi denk geldi, oturdular yerlerine. Yaşarım ki ben burda. Ne olacak ilerde hiç bilmiyorum. Hayatla dansımız devam ederse eğer ve bu dansta şartlar evden çalışmayla şekillenirse keyifler kıyak. Ha olmaz da aynen devam denirse de o zaman dar zamanda kısa tatillerle keyfimizi bozmıcaz. Bundan sonra böyle. Hayatı yaşarken pişman olmadan. İstediğim yola girerek. Güzel geçecek bence ya. Baya keyifli yaşamak. Ağzımızın tadı bozulmasın.

20:58 — 15.08.2021 Pazar Foça

pulsarcım, kara şahinim. ne çok yollarda kaldık, ne çok çekiciler, polisler tanıdık seninle. ama en güzel yollarımda da benleydin. evim oldun. seviyorum seni. huzur içinde vın vınla şimdi nerde ve kimleysen.