Miden Senin En Azılı Düşmanın Olabilir Mi?

“İnsan, boğazı ile mezarını kazan tek canlıdır.”

Photo by Oscar Ramirez on Unsplash

Düşünsenize… Eğer yediğiniz her şey vücudunuzda hiçbir etkiye neden olmadan ve hiçbir dönüşüme uğramadan, olduğu gibi çıksaydı, armut yiyip armut, hamburger yiyip hamburger çıkarsaydınız… Muhtemelen birkaç hafta içinde ölürdünüz. Bedeniniz hiçbir şeyi özümseyemezdi.

Bu trajikomik bir senaryo gibi görünebilir ama asıl trajedi şurada: Bugün çoğu insan, tam olarak bunu yapıyor. Ruhuna, zihnine ve bedenine hiçbir katkısı olmayan, onu beslemek yerine sadece hacimsel olarak dolduran boş kalorileri tüketerek, aslında kendi biyolojisiyle olan bağını kökünden koparıyor.

Kendi Kendini Zehirleme Sanatı

Basit bir çay örneği verelim. Herkese oldukça masum gelen o demlenmiş siyah su bile, abartıldığında ciddi hasarlara yol açabiliyor. Birçok insan yıllarca ironik bir şekilde rahatlamak adına içtiği o çayın, aslında mide astarını aşındırdığını, anksiyetesini körüklediğini ve kendisini kronik bir stres döngüsüne hapsettiğini hiç mi hiç fark etmiyor.

Eminim çoğumuzun buna benzer bir hikâyesi vardır. Kimimiz için bu çay, kimimiz için bir paket cips, kimimiz içinse o vazgeçilmez tatlı kaçamakları. Kendimizi ödüllendirdiğimizi sanırken, aslında hücrelerimize her gün küçük dozlarda ihanet ediyoruz.

Çocuklarımıza Mirasımız?

İşin en acı tarafı ise çocuklarımız. Onların tertemiz, henüz kirlenmemiş biyolojilerini daha yolun başında yapay renklendiricilerle, işlenmiş şekerlerle ve kolay lezzet haplarıyla zehirliyoruz. Sonra da soruyoruz: “Neden bu kadar huzursuzlar? Neden odaklanamıyorlar? Neden sürekli yorgunlar?”

Beden, çocuk yaşta gördüğü ihaneti asla unutmaz.

Bu Bir İrade Savaşı

Sağlıklı beslen demek işin kolay kısmı. Diyetisyenler, sosyal medya fenomenleri, kitaplar… Hepsi zaten aynı şeyi söylüyor. Ama ben başka bir şeyden bahsediyorum: Kendinizi, kendi ilkel dürtülerinizden kurtarma sanatından bahsediyorum.

Mideniz size daha fazlasını ye dediğinde, o sesi susturmak bir irade göstergesi değil, bir hayatta kalma refleksidir. Eğer o hamburgerin, o kızartmanın veya o son dilim pastanın sizi yönetmesine izin verirseniz, siz artık bir birey değil, sadece tüketim ekonomisinin bir dişlisi olursunuz.

• Gerçekten acıktığınız için mi yiyorsunuz?
• Yoksa mutsuzluğu, yalnızlığı veya stresi bastırmak için bir “duygusal uyuşturucu” mu arıyorsunuz?
• Sizi o anlık hazza iten şey gerçekten mideniz mi, yoksa zihninizdeki o doymak bilmez boşluk mu?

Cevabı siz de biliyorsunuz. Çoğumuz o cevaptan kaçmak için bir paket daha açıyoruz.

Soru şu: Bugün, bu saatten itibaren kendi bedeninizin kontrolünü elinize alacak kadar cesur musunuz? Yoksa bir sonraki lezzetli felaketinizi beklemeye devam mı edeceksiniz?

Yorumlarda bahanelerinizi değil, gerçeklerle yüzleşmenizi duymak isterim. Hangi alışkanlığınız sizin zinciriniz oldu? İtiraf edin, belki birileri de sizin sayenizde kendi zincirini kırar.