Lohusa anne ne ister?

O kadar zordu ki lohusalığım, hiç uyumayan bebeğim, dilinden anlamayan ben, bitmeyen gaz… Planladığım ve hayal ettiğimin çok dışında erken dünyaya gelen bir bebek. 40 gün değil 3 ay uyumayan, ağlayan minicik bir insan. Sudan çıkmış bir balıktım diyebilir. Şimdi nerede bir lohusa görsem ya da doğumu yaklaşan bir anne adayı, gidip yardım etmek istiyorum. Biliyorum çünkü lohusa depresyonu çok ağır bir şey. Ve bence lohusalık 40 gün değil ömür boyu annelik doğası :) Biz 6 tane doğurduk hiç depresyona girmedik diyen teyzeleri değiştiremeyiz belki ama biz değişirsek dünya değişir.

Peki gerçekten lohusa anne ne ister?

Öncelikle kendi annelik deneyimlerinizi o sormadıkça anlatmayın, kıyaslamayın ister.

Sütün CC’sini, bebeğin kilosunu, doğumun şeklini, kilosunun kalanını değil “Senin için ne yapabilirim?” demenizi bekler.

Pasta, börek ikramı yapmayı değil, bir işine yardımcı olmanızı ister. 24 saat uykusuz çocuğuna yapışık yaşayan biri olarak sakin bir duş almak, sıcak bir kahve içmek ister.

Eşiyle kısa bir yürüyüşe çıkmak ya da bir an olsun kısa bir sohbet etmek ister.

Lohusa uykusuzluktan bayılmadan “ben geliyorum bebekle ilgileneyim sen azıcık uyu.” diyen bir ses ister.

Sütün az geliyor, eee iyi beslenmiyorsun diyen kişi yerine; “Ben sana bir kaç günlük yemek getirdim sen şimdi bebekle uğraşamazsın bir katkım olsun.” diyen yardım eli ister.

Ve en önemlisi de önünü göremediği ne kadar süreceğini bilmediği bu zor günlerinde: “Aaa bunlar daha iyi günlerin.” deyip depresyona itmek yerine; “Geçecek, ben hep yanındayım.” diyen bir dost eli ister.