Ceset Torbası

Arabamdan inip hızla koşmaya başladım. Caddenin kenarında koşarken gördüğüm ilk sokaktan içeri girdim, kesik kesik yanan sokak lambalarını her zaman sevmişimdir ve bu sokaktakiler de öyle. Yağmur beraberinde getirdiği fırtına ile beraber şiddetini arttırırken hâlâ üşümediğimi fark ettiğimde bir tuhaflık olduğunu sezmeye başladım ve neden hâlâ nefesim kesilmiyordu benim? İyi olduğumdan şüpheliyim, en azından fiziksel olarak ve bundan emin olabilmek için sokaktaki lambalardan birinin ışığında kendimi kontrol etmeye karar verdim. Tepesinde lamba olan bir elektrik direğine sırtımı yaslayıp gökyüzüne baktığımda her zamankinden daha fazla yıldız görmek şu an için mutlu ediyor fakat içimdeki huzursuzluğu atmama yetecek kadar değil. Bir kaç derin nefes aldıktan sonra, önce ellerimi ışığa tuttum sonra etrafa hızlıca bir göz atıp ışığın altına geçtim. Hiçbir yerimde bir sorun yoktu ama bir gariplik olduğu belliydi. Temkinli bir şekilde sokakta yürümeye başladım. Sokağın diğer ucundan bana doğru birkaç kişinin geldiğini fark edip şapkamın ucunu öne doğru indirdim. Yanımdan geçtiklerinde göz ucuyla bile bakmayıp yollarına devam ederlerken yüzlerindeki endişeyi okuyabiliyordum. Bir şey olmuş ve ben tedirginim. Neden koştuğumu bile hatırlamıyorum. Yürümeye devam ederken içimdeki huzursuzluğun şiddeti artmaya başladı. Sanki ayaklarım yerden kesiliyor gibi. Yukarı çekiliyor olduğum hissine kapılmak hoşuma gitse bile şu an buna hazır değilim en azından bu gece için. Elimi cebime attığımda sigara paketim yoktu ve sırf bu yüzden geri dönebilirim arabama düşüncesi beynimde yer ederken çığlık sesleri yükseldi kulaklarımda. Sokağın sonundan sağa dönüp yokuş yukarı çıkmaya başladığımda caddeye doğru giden kalabalığı görüp meraklanmaya başlıyorum. Peşlerinden gitme kararı alıp harekete geçtiğimde sokak boyunca gördüğüm evler her adımımda daha fazla tanıdık görünmeye başladı ve ben her adımda kendimi bu sokağa daha uzak ve daha yabancı hissederek ilerlemeye devam ederken siren sesleri gelmeye başladı kulağıma.

Her adımda daha da şiddetlenen siren sesleri… Bir kaç çığlık ve daha çok siren. Yine ne olduğunu anlamadan koşmaya başlıyorum, bu sefer caddeye doğru. Nefesim kesilmiyor, yorulmuyorum, yağmur yağıyor ve ben ıslanmıyorum. Caddeye yaklaştıkça insanların bir şeylerin etrafında toplanmış olduğunu daha net görmeye başlıyorum, çığlık sesleri her adımda netlik kazanıyor ve sirenler onlara ritim tutuyor sanki. Ambulansların ve polis araçlarının birbiri ardına yanıp sönen ışıkları çığlıklardan daha çok rahatsız ediyor beni ama oraya gitme mecburiyeti var içimde nedensiz. Rahatsız edici ışıkların arkasındaki görüntüyü seçmeye çalışıyorum, birbirine çarpmış olan araçların sayısı belli değil. Ambulanslara taşınan sedyeler daha net görünmeye başlıyor şimdi ve her birinden bir ışık yükseliyor gökyüzüne doğru. Başımı yukarı kaldırdığımda hala aynı yıldızları görebiliyorum. Yerdeki birkaç ceset torbasına bakıyorum. Yaşayanlar umrumda değil ve ben de onların umrunda değilim.

“Sanırım kalp krizi geçirmiş, bunu en öndeki araçtan çıkardık, kaza bundan sonra başlamış… “ sesine kulak verip polislerin peşinden gidiyorum ben de. “Yazık olmuş, daha çok genç görünüyor…” diye söylenen polislerin arasından zar zor geçip ceset torbasına bakmaya çalışırken dizlerimde gittikçe artan bir halsizlik hissediyorum. İçlerinde diğerlerinden daha üstün duran bir polis;

“Kapatın.” dediğinde yavaş yavaş yükselen fermuar sesiyle beraber ılık bir esinti hissediyorum her yerimde. Ceset torbası kapanmadan önce son anda içinde kendi silüetimi gördüğümde yer yüzünden en az elli metre yükselmiştim bile.

Read the full article