Kamer&Şems:Kamer ve Denizden Gelen Adam

Kamer&Şems

“Kamer ve Denizden Gelen Adam”

Kamer, hayatına ve yaşama dair var olan herşeyi merak edip araştıran bir kız çocuğuydu. Ailesi ve çevresi onun bu arayışını çok bilmiş tavırlarına veya çok küçükken okumaya başladığı kitaplara dair bir heves olduğuna bağlıyordu. Oysa Kamer için gerçek öyle değildi. Onun meraklı soruları çocukluğunda belki de bebeklik döneminde başlayan geçmiş yaşamına dair bir uyanışı ve hayat yolculuğuna dair yakaladığı ipuçlarını çözmek için gizemli bir yolculuğu temsil ediyordu.

1995 yılı Mart ayının gelgitli yağmurlarının dindiği günlerde Rahime Perestû Sultan hamile olduğunu öğrenir. Aralarında iki yaş olan iki oğlan çocuğu var. Onun en büyük duası arkadaş olabileceği bir kız çocuğunun olmasıydı. Bugün öğrendiği bu gerçeğin dualarının kabulü olduğundan çok emindi Rahime Sultan. Evet, kesinlikle bir kızımız olacak hissediyorum diyerek eşine müjdeyi veriyor.

Aralık ayı bir Cuma günü akşam ezanı vakitlerinde sancılı bir doğum ile teni bembeyaz, kilolu ama dünyalar tatlısı bir kız çocuğu doğuruyor, Rahime Sultan. Tabi bu müjdeli haber hemen babasına iletiliyor. Bebeğin güzelliği dillere destan olup tüm hastahaneye yayılıyor ki, tüm hemşireler toplanıp bebekle oynamaya geliyorlar. Hatta isim arayışına giriyorlar ki adının Yusuf olmasına karar veriyorlar. Tabi Rahime Sultan’ın içini bir korku kaplıyor kız değilde erkek mi benim bebeğim diye. Ama anne ve bebeğe bakmaya gelen yakın komşu Şermin Teyze, iki sebeple bu isim olmaz diye gülüyor “birincisi babasının adı, ikincisi oğlan değil kız bizim çocuğumuz” diyor. O sırada kopuyor bir kahkaha tufanı. Gürültüyü duyan ebe hemşire içeri giriyor, benim kızımın başında ne kalabalık yapıyorsunuz diye olayı öğreniyor, sonra bebekle büyük bir sevgi ile ilgileniyor, aynı zamanda da diğer hemşirelere işlerinin başlarına dönmesi için tatlı tatlı uyarıda bulunuyor. Sonrasında ebeye bebeği kontrol etmesi için yardım ederken Şermin Teyze, annesinin bu çocuğunun kız olması için Allah’a ne kadar çok yalvardığını anlatıyor. Bu sırada ebe hemşire madem öyle bende bu tombik güzel kızın yüzüne iki gamze kondurayım diye bir elinin işaret ve baş parmağıyla bebeğin iki yanağını kavrayarak baskı uyguluyor, bebek ağlayınca telaşlanan anneye dönüp “korkacak birşey yok kızın güldükçe gamzeleri senin duanı hatırlatsın sana” diyor.

Ertesi gün kız bebek annesi ile evine gittiğinde abileri Râhîm ve Sâbir kız kardeşlerini büyük bir heyecan ve sevgiyle kucaklamak için can atıyorlar. Râhîm abisi 7 yaşında ve 2. sınıfa gidiyor, Sâbir abisi ise 5 yaşında ve okula gitmediği için kendisini çok şanslı hissediyor.

Sıra kızlarına isim koymaya geliyor, Yusuf Çavuş “senin duandı kızımızın olması ismini sen ver” diye eşine öncelik tanıyor. “Ebru olsun, suyun yüzeyindeki renkler dalgalar gibi şen olsun kızımız” diye duasıyla birlikte bulduğu ismi söylüyor. Birkaç gün sonra büyük dede ile yapılan telefon görüşmesi sonucu minik Ebru’nun ismi Kamer olarak değişiyor. Kamer, dedesinin rüyasında bir ay gibi ışıltı saçtığı için bu isim uygun görülüyor.

Kamer kırk günlük bebek iken amcası Antalya’dan Adıyaman’a dönüşünde trafik kazasında vefat ediyor. Aile apar topar cenazeyi alıp köye doğru yola koyuluyor. O kadar ani oluyor ki hastahaneye taziyeye gelen komşuların aracı ile birlikte eş dost herkes birden köyün yolunu tutuyor. Komşular hemen dönüyor tabi ama Yusuf Çavuş ailesi ile orada kalıyor. Dedesi “hele getirin benim cadı kızımı amcası öve öve bitiremiyordu, anlattığı kadar var mı bir bakalım” diye Kameri istiyor. Tabi amcası o kadar ki diline dolamış ki anlatırken Kamer ismini, acısına değmesin diye dedesi lakabını “Cadı” koymuş oluyor. Köyde geçen iki hafta içinde annesi misafirleri ağırladığı için Kamerle ilgilenemiyor, daha çok Gül halası oynuyor yiğeni ile ama kendiside çocuk olduğu için tam anlamıyla bakamıyor ve Kamer hastalanıyor. Hastahaneye gidecek zamanda olmuyor, en son babaannesi “oğlumu kaybettim onun sevmeye doyamadığı torunumdan mahrum etmeyin beni varın dönün Antalya’ya cadı kızımı tedavi ettirin” diyerek bu duruma son veriyor. Ama Antalya’ya gelince de aynı telaş başlıyor, taziye bu sefer buradaki yakınlar için kuruluyor derken birkaç gün içinde Kamer’in hastalığı şiddetleniyor, günlerce gözlerini açmayıp süt dahi içmediğinden ten renginde de kararma oluyor. Bu esnada taziyeye gelen mahallenin büyüklerinden Halime Teyze, anneye çabuk bebeği hastahaneye yetiştirin diye kızıyor. Anne çaresizce bebeği babasına götürüp danışıyor ne yapalım diye. O esnada taziyeye gelen babanın hekim ve aynı zamanda da eczaneci olan arkadaşı, durumu öğrenip arabasındaki malzemelerle müdahale edip Kamer’e serum bağlıyor ve direkt babayla birlikte hastahaneye gidiyorlar.

Sabaha karşı gözlerini açan Kamer hayata ve evine geri dönüyor. Fakat Kamer, anne sütünü içmemeye başladığı için annesinin sütü 3–4 aylıkken azalıyor. Şermin Teyze’ nin sütünü içmeye başlayan Kamer bir yaşındaki Mehmet ile süt kardeş oluyorlar. Kamer tam 1,5 yaşındayken kardeşi Süheyl ve süt kardeşi Fatih doğuyor.

Kamer 3–4 yaşlarında iken Yusuf Çavuş ve ailesi sürekli denize gidiyorlar. Suyu, yağmuru çok seven Kamer, denizle ilk karşılaştığında sahilde çığlık çığlığa sevinip koşarak kendisini dalgalara bırakıyor. Sonrasında tüm aile denizin içinde Kamer’i arıyorlar. Daha da fazlası Rahime Sultan “her denize gittiğimizde Kamer, günde en az 10 defa dalgaların peşinden koşarak boğulurdu, hatta defalarca ölümün eşiğinden dönmesine rağmen pes etmeden aynı neşe ile dalgalara doğru koşuyordu” diye anlatacaktı bu hikayeyi. Kamer ise o yaşlarda iken niçin dalgalara doğru inatla koştuğunu çok geç olsa da anlayacaktı. Denizden gelen adamla karşılaştığı zamandan da sonra, anladığı kadarıyla kendi gerçeğinin farkına varacaktı.