Korkak Olmak

Bazen karanlıktaki görünmeyen siluetlerden değil, aydınlıktaki parlak kalabalıktan doğar korku. Gözlerini sımsıkı yumduğunda doğan gizli canavarlar değil, açtığında gördüğü insansı kalabalıkla yüzleşmek zor gelir insana. Gerçekle yüz yüze gelmek, kendine bakmak… İşte en yoğun ve sinsi korku burada başlar: kendini görmek.

Kendime sorular sormaya başladığımda başladı her şey. Kimim ben? Ne istiyorum gerçekten? Ne için sustum ne için kaldım ne için kaçtım? Cevaplar gelmedi… sadece içimde bir titreme oldu. Adını koyamadığım, ama çok iyi tanıdığım bir his: korku.

Dışarıdan çok güçlü görünüyor olabilirim. Hatta bazen kendim bile güçlü olduğum yanılgısına düşüyorum. Ama içimde bazen yaşamaktan bile ürken o sesi fısıltılar eşliğinde hep duyuyorum. Bir adım atsam, yer sarsılacakmış gibi hisseden, kendi gölgesinden bile çekinen bir ses.

Asıl korku dışarıda değil, içimde. Korkularım beni yorsa da bir bağ var onlarla. Ufak sessiz bir anlaşma var aramızda. Bazen ben susuyorum, bazen onlar… Ama ne zaman suskunluk uzasa, içimdeki o tanıdık fısıltı geri dönüyor: “Ya yetemezsen?” “Ya kaybedersen?” “Ya yüzleşirsen ve altından kalkamazsan?” O fısıltı korkularımın değil, derinliklerdeki benim sesim…

İşte en korktuğum an, en çok yüzleşmek zorunda olduğum an. Ruhumun en kuytu köşesinde büyüyen o korkak, aslında benim. Ne yapacağımı bilmiyorum. Ama galiba artık alıştım…