İLK SEANS

Müziğin sesini yine artırdı. Bu gidişle psikologdan çok kulak burun boğaza gitmemiz gerekecek gibi. İki de bir bakıp duruyor, karın ağrısı ne bir anlasam. Saate mi bakıyor acaba? Erkenden çıktı zaten, ne gerek var bakmaya. Amma takıntılı bu da. Mesajlara girdi. Umduğunu bulamadı sanırım. Yeter ama artık, basmaktan aşındı tuşum. Madem merak ediyorsun bu kadar açsana bildirimleri, ne diye basıp duruyorsun! Elleri de buz gibi, dondum burada. Sallayıp duruyor beni, oyuncağız sanki. Böyle devam ederse beni de doktora (!) götürmek zorunda kalacak farkında değil. Ha bir de kararsız. Az sabretse de bir şarkıyı sonuna kadar dinleyebilsek. Sonunda, günün selfiesi. Beğenmedi sanırım, fena da çıkmamıştı halbuki. Yine yapıyor aynı şeyi. Ne gerek vardı galeride o kadar aşağı inmeye. Tutamayacak gibi kendini. İncecik de giyinmiş. Bir baksa bana görürdü yağmur yağacağını. Hastaneye de az kaldı. Kalkması gerek artık, durağı kaçıracak bu gidişle. Beni yine arka cebine koydu. Bir gün alıp götürecekler beni buradan, ruhu duymayacak. Ah! Böyle fırlatacağına röntgen cihazına koysan daha az hasar alırdım. Kıracak camımı az kaldı. Doktorun adını da öğrenme gereği duymamış, ben olmasam hali yaş. Durdu. Elleri terlemiş… Parmak izi içinde kaldım. Kıpkırmızı olmuş, şimdi bir fotoğraf ne iyi giderdi. Rahatsız etmeyin modu he! Aman etmeyiz.