𓇢𓆸

Өвдөж байна, гэхдээ энэ удаа яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй байна.

Унаад бас боссон, өөр бусдын замаар ч явж үзсэн, өөрийн дотор орших жаргалаа өөр хэн нэгнээс ч хайж үзсэн. Эргэн тойрны маань хүмүүст урам зориг өгөх хэн нэгэн ард нь үргэлж байх шиг, намайг эргэж харах бүрт муурнуудаас минь өөр хэн ч байхгүй юм шиг. Хүмүүсийн хэцүү цаг үед гэр бүр аль эсвэл хайртай нэгэн нь найз нь ч юм уу? байдаг.

Өдөр ирэх тусам өөрийгөө унах бүртээ ганцаараа гэдгийг улам их мэдэрдэг болсон, яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч гэсэн хэн нэгнийг буруутгахыг хүсдэггүй. Магадгүй энэ миний сонголт байх гэж бодсон ч гэсэн заримдаа шударга бус санагддаг.

Өөртөө гомдох ч шиг, яагаад би бусдаас илүүг мэдэрч илүүг бодож илүү их гунигладаг юм бэ? Магадгүй энэ миний онцгой тал байж болох ч гэсэндээ ямар их ганцаардмал гэдгийг хэн ч үл мэднэ.

Олон зүйлийн дараа саяхан л нэг сэтгэл амарч өөрийгөө аргадан хэлж байсан “ За зүгээр дээ Номио, дахиад ийм зүйл болохгүй одоо үргэлж тайван байх болно, бүх зүйл дууссан ,, гэж өөрийгөө хуурч байсан мэт.

Дахиад л хоосон, дахиад л …

надад би л байдаг зөвхөн би …

I’m hurting, but this time I don’t even know why. I’ve fallen and risen, walked roads that weren’t mine, searched for the happiness within me in the faces of others. Around me, everyone seems to have someone — a family member, a lover, a friend — someone who holds their hand when the world gets heavy. But when I turn around, there’s no one there but my cats, quietly waiting. Day by day, every time I stumble, the loneliness sinks in deeper. I don’t know the reason — and I don’t want to blame anyone. Maybe it was my choice all along. Yet, sometimes it just feels so unfair.

I find myself disappointed, wondering: Why do I feel more deeply? Why do I think more, grieve more than others? Maybe it’s a special part of me, but no one would ever guess how heavy this loneliness really is.

After everything, I recently whispered to myself, “It’s okay, Nomio. This won’t happen again. From now on, everything will be peaceful. It’s over.” But deep down, it feels like I was only fooling myself. Once again, there’s only emptiness. Once again… there’s only me.

Ich habe Schmerzen, aber diesmal weiß ich nicht warum. Ich bin gefallen und wieder aufgestanden, bin auch den Weg anderer gegangen, habe versucht, das Glück, das in mir wohnt, bei jemand anderem zu finden. Bei den Menschen um mich herum scheint es immer jemanden zu geben, der ihnen in schweren Zeiten Mut macht, sei es Familie, ein geliebter Mensch oder ein Freund. Aber jedes Mal, wenn ich mich umdrehe, habe ich das Gefühl, dass außer meinen Katzen niemand da ist. Mit jedem Tag spüre ich stärker, dass ich beim Fallen allein bin. Ich weiß nicht genau warum, aber ich möchte niemandem die Schuld geben. Vielleicht war es meine eigene Entscheidung, aber manchmal fühlt es sich einfach unfair an. Manchmal bin ich sogar enttäuscht von mir selbst. Warum fühle ich mehr, denke mehr, und warum bin ich trauriger als andere? Vielleicht ist das meine besondere Eigenschaft, aber niemand weiß, wie einsam ich mich fühle. Nach vielem habe ich mir selbst erst kürzlich beruhigend gesagt: “Alles ist gut, Nomio, es wird nicht wieder passieren. Von jetzt an wird alles ruhig bleiben, alles ist vorbei.” Doch es fühlt sich an, als hätte ich mich nur selbst getäuscht. Wieder diese Leere, wieder nur … mich selbst.