özledim

uzun zaman oldu, demek geldi içimden. pek de değil, diye cevap verdi. nedir ki uzun, hangi aletle ölçeriz zamanı? diye sordu bir diğeri. her biri ben ama sanki hepsi bir başkası ve ben öyle usulca dinliyorum.

arkaplanda çalan bu şarkılar kimin eseri? 2018 e gidip gidip dönüyorum. yıllar çok hızlı geçiyor ve evet bir sus lütfen hızı keyfime göre ölçüyorum. köşedeki peri ışıkları ve kalbimdeki bu sızı.. nerede olduğumun yahut kim olduğumun önemi var mı gerçekten? tepedeki yıldızlardan tek farkım toz halinde olmamken, bir nefeslik ömrü bugün mü harcasam yoksa yarına mı bıraksam emin olamıyorum. ağlamak bir seçenek ve bir diğeri acı dolu kahkahalar.

ellerimden tutsa biri sanki hapsolup kalacağım şu bulanık dakikalara. gözlüklerimi çıkardığımda ayırt edemiyorken onu bundan, biraz daha az bulansın diye midem, biraz daha az üşüsem belki, belki bir yolunu bulup yakalasam şu lanet tatlı tilkileri.. yüz ifademden çok da memnun değilim. kim olduğumu bilmiyorum da bu bilmediğim insanla nedir alıp veremediğim.

veyda, yatağı açmam gerek, üçüncü kez söylüyorken lâl bu jenerik sözleri, kalkamıyorum yerimden. durmak istemiyorum, sanki ben dursam şu an, bıraksam yazmayı, her şey bir anda yok olacak gibi. bunu nasıl açıklayabilirim, içine sıkıştığım bu döngüden, ki çıkmak da istemiyorum, kopmadan nasıl konuşabilirim?

yerimden kalkıp kapının önüne oturuyorum. muhtemelen üşümekten, karnım ağrıyor, bütün detayları vermem gerektiğini hissediyorum. içimde bir bunaltı var, sanki son sözlerimi yazıyorum. hafiften panikliyorum, çok sigara içtim nikotinden mi yoksa çok kahve içtim kafeinden mi meçhul. şimdi koysam kafamı yastığa, sabah, sabah gün doğduğunda sağalacak mı kaygılarım?

nedenini bilmediğim bir kağıt torba düşüyor yanıbaşıma. torbanın mı nedeni yoksa düşüşünün mü nedeni.. her şeyle beraber akademiden de kopmamın üstünden yine zaman algım kaydığı için bilmiyorum kaç ay geçti. okulu özlüyorum, koridorları, yangın merdivenini, muhabbetleri, dostlarımı. ne zaman döneceğim? hiç dönecek miyim? ayaklarım geriye gitmeden ben ileri gidebilir miyim emin değilim. kaldığım yerden yazmaya devam etsem, tezimi bir gün son revizeden geçirebilecek miyim?

İclalin banyo paspaslarının bile renginin mürdüm olduğunu yeni fark ediyorum. ankarayı değil de, bu evi özleyeceğim. hayal kurmaktan öylesine çok korkuyorum ki, öylesine çok korkuyorum ki bir an sonrasından. Nour’un kaygılarıyla istemeden fazla mı dalga geçtim acaba? huyum kurusun sevdim mi amansız bir teasera dönüşüyorum. başıma gelenleri böyle mi biriktiriyorum acaba?

kısa bir yazı için haddinden fazla soru işareti kullandığımın farkındayım. ayağımdaki çoraplar çok güzel, sıcak, bir bahar günü bu kadar soğuk olmamalıydı belki de. kırsal, senin kadar tahmin edilemez biri miyim? nasıl biriyim? talip olmasam da kendimle ilgili bilgi alıp duruyorum çevremden. keşke not ediyor olsam belki dönüp okuduğumda ikna olurum bu duyduklarıma.

her yerde suratlar görüp durmanın bir adı var diyorlar, hatırlamıyorum ne olduğunu. gördüğüm suratların bir çoğu ya çığlık atıyor ya da yakarıyor, sesli ya da sessiz. hava gece ilerledikçe daha da soğudu, içimden geldiği gibi davrandığımda neden asık suratlar görüyorum? olduğu gibi olmanın, sanki bedeli ağır gibi geliyor. her hangi yolu seçersen seç, sonu hüsranla bitmesi nereden baksan mutsuz edici gibi. yine de, zaten, bu hayatın ders vermek için olduğunu sanırım kabul etmek istemesek de çok erken öğreniyoruz.