Bir T*şağımın Kaçma Girişimi

"Sevdiğiniz birinin gitmesini istiyorsanız onu daha çok sevin" tarzı cümleleri duymuşsunuzdur. Atalarımızın hep böyle "ulan o dönemde bile mi buna kafa yordunuz" dedirtecek iyi tespitleri olmuştur. Bizi millet yapan şeylerden biridir tespitçilik. Dolayısıyla hamurunu tespit unu ile yoğurmuş bir halkın deyişleri, hiç değilse bir kulak kabartılmayı hak eder. "Sakınan göze çöp batar" mesela.

Benim en sakındığım şey, yani en büyük korkularımdan bir tanesi, bir t*şağımın vücudumda onu bulamayacağım bir yere kaçmasıdır. Normal insanların normal korkularının boy ölçüşemeyeceği bir endişe bu. Vücut, iş bölümü nispeten adil sayılabilecek bir fabrikaysa, en kilit yerdeki konumunu bırakıp başka hevesler peşinde koşmamalıdır bir organ. Bazı oturuş pozisyonlarında veya yatış biçimlerindeyken yerinden çok uzaklaştığını fark edip panikliyorum. Acilen disiplini ele alma gereği duyuyorum. Anlık bir yoklama hamlesiyle işlerin tıkırında olduğunu anlayıp rahatlıyorum. Şıpsevdi yahut özgür ruhlu olabilir, bu anlaşılabilir bir şeydir, ancak hayattaki her eylemin bir de sorumluluğu olmalıdır. Bunu dedim de o anda ne tür bir yaptırımda bulunabilirim bilmiyorum. Tek temennim var; vefakar organlar dileğiyle.