YOL

Uzun zamandır bir yolculuk üzerine düşünüyorum. İnsanın kendini bulmak için çıktığı bir yolculuk üzerine…

Photo by Fethi Benattallah on Unsplash.

Bir insan için her şeyin başladığı ve bittiği nokta burası olmalı. En azından ben öyle olduğunu düşünüyorum.

Var olduğu yeri, sahip olduklarını, neredeyse her şeyini geride bırakarak çıktığı bu keşif yolculuğu… Geriye dönülmesi güç, dönülse bile eskiden eser bulunamayacak bir yol gibi.

Ne de olsa bu, insanın en başta kendisinin değişeceği, değişmek için kendini zorlayacağı bir yolculuk değil mi? Ait olduğu yeri, kendi ışığının kaynağını bulmak üzere çıktığı bir yolculuk…

Peki geride bırakılanlar ile bu yol bir yerde kesişirse ne yapmalı insan? Onlar, keşif yolculuğunun üzerindeki en büyük engel olarak karşısına çıktığında nasıl davranmalı?

Geçmişin ona yüklediği sorumluluklardan bir kez daha mı kaçmalı insan, sevdiklerinin gözlerinin içine baka baka? Kendi yolculuğunda karşısına çıkan bu tanıdık yüzleri bir kez daha mı elinin tersiyle itmeli?

Bir şey diyeyim mi? Hayatımı böyle bir yolda geçirmek, kimilerinin deyimiyle harcamak istiyorum. Kendi keşif yolculuğumda… Hiçbir şeyi dert edinmediğim, dışarıdan gelen her türlü sorumluluğu reddettiğim ve kendim dışında hiçbir şeye ihtiyaç duymadığım bir yolculukta…

Ama sanırım bu yolculuk için biçilmiş kaftan değilim. En başta, kendi keşif yolculuğum uğruna en yakınımdakileri görmezden gelebilecek ya da onları elimin tersiyle itebilecek bir insan değilim.

Peki o zaman soruyorum:

İnsan bir arayış içerisinde olmak için her şeyi geride bırakmak zorunda mı?

Her şey olduğu gibi dururken insan kendine dair bir yolculuğa çıkabilir mi?

Eğer bunu yapabilirse, geçmişten getirdiği insanların sürekli geçmişini yüzüne vurmasına, değişimine dikkat çekmesine dayanabilir mi?

Bir insan böyle bir koşulda hayatını tam da olmak istediği gibi, hayallerini süsleyen biçimde yaşayabilir mi?

Bileniniz, yaşayanınız varsa bir kulak verin:

Böylesi bir yol gerçekten mümkün mü?