Yolda Kalmak

Yolda Kalmak

Ehliyet almak için girdiğim ilk direksiyon dersinde, daha arabayı bile çalıştırmadan hocama şunu söylemiştim:

“Arabayı şeritte tutmakta çok zorlanıyorum. Sürekli şeritte miyim diye yan aynaları kontrol etmekten, aslında arabayı hiç düzenli kullanamıyorum. Bunun büyük bir problem olduğunu biliyorum ama nasıl düzelteceğimi bilmiyorum. Bunun üstesinden nasıl gelebilirim?”

Bana uzun uzun teknik bilgiler vermesini bekliyordum. Direksiyon hâkimiyetinden, aynaların kullanımından ya da dikkat kontrolünden bahsedeceğini düşünüyordum.

Sadece tek bir cümle söyledi:

“Arabayı çalıştır, sürmeye başla ve sadece gideceğin yola bak. Başka hiçbir yere değil.”

İlk başta bu kadar basit olabileceğine inanmadım ama denedim.

Ve sorun gerçekten çözüldü.

Photo by Cristofer Maximilian on Unsplash

Çünkü problemim araba kullanamamak değildi aslında. Problemim, odağımı sürekli hataya çevirmekti. Sürekli “Şeritten çıkıyor muyum?”, “Yanlış mı gidiyorum?”, “Hata mı yapacağım?” sorularına odaklandığım için, gitmem gereken yolu kaçırıyordum.

O gün çok garip bir şey fark ettim:

Odağım, yapmaktan korktuğum şeye kaydıkça, tam olarak onu yaşamaya başlıyordum. Ama dikkatimi sadece gitmek istediğim yere verdiğim anda, her şey kendi kendine yoluna girdi.

Hayatın da bundan çok farklı olduğunu düşünmüyorum.

Çoğumuz enerjimizi istediğimiz sonuca değil, istemediğimiz ihtimallere harcıyoruz. Olasiliklar dünyasında kendimizi istemediğimiz şekilde var ediyoruz.

“Ya başarısız olursam?”

“Ya reddedilirsem?”

“Ya işler ters giderse?”

“Ya istediğim olmazsa?”

Zihin sürekli yan aynalarda. Halbuki insan, baktığı yöne doğru gider.

Trafikle ilgili çok meşhur bir söz vardır:

“Duvara bakarsan duvara çarparsın.”

Çünkü zihnin odağı, bedenin yönünü belirler. Hayatta da böyle değil mi zaten?

Sürekli korkularına odaklanan biri, zamanla korkularının içinde yaşamaya başlıyor. Sürekli eksiklerine bakan biri, sahip olduklarını göremiyor. Sürekli olasılık hesaplayan biri ise çoğu zaman harekete geçemiyor.

Dikkatimiz çok dağılıyor. Çok fazla ses var. Çok fazla ihtimal. Çok fazla dikkat dağıtıcı…

Ve insan bazen ne istediğini bile unutuyor.

Şirazeyi toparlamak için ya çok güçlü bir disipline ihtiyacımız var – ki bu herkeste kolay gelişen bir şey değil – ya da bizi tekrar tekrar yola döndürecek hatırlatıcılara. Ama sanırım her şeyden önce ihtiyaç duyduğumuz şey, hedefimizin netliği. Çünkü hedef flu olduğunda, duygular insanı çok kolay yoldan çıkarabiliyor. Korku, kaygı, üşengeçlik, motivasyon kaybı ya da anlık hevesler direksiyonu ele geçiriyor. İnsan ne istediğinden tam emin olmayınca, o an ne hissediyorsa ona göre hareket etmeye başlıyor. Ama hedef net olduğunda işler değişiyor. Çünkü netlik, duyguları tamamen yok etmese de onları yönetmeyi kolaylaştırıyor. Yol boyunca yine korkuyorsun, yine yoruluyorsun, yine dikkatin dağılıyor… ama neden yolda olduğunu bildiğin için direksiyonu tekrar toparlayabiliyorsun.

Hedef, zihinde yeterince net olduğunda disiplin de güçleniyor. İrade de. Sabır da. Çünkü artık her dikkat dağıtıcı, seni yolundan çıkaracak kadar güçlü olmuyor.

Bir de şu gerçek var:

Bazı yolların sonu hemen görünmüyor.

Hatta bazen o yol hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiriyor.

İşte tam o anlarda insanı yolda tutan şey motivasyon değil; ne istediğini unutmamak oluyor.

Belki de mesele, sürekli aynalara bakmak değil…

Gerçekten nereye gitmek istediğini bilmek.

Çünkü gözünü yoldan ayırmadığında, hayat bir şekilde seni şeridinde tutuyor.

Sevgiler,

**İlknur Yıldız**

Her hafta paylaştığım yazılardan haberdar olmak isterseniz; okur ve yorumlarınızı benimle paylaşmak isterseniz -ki çok mutlu edersiniz beni- takip edip, e-mail listeme üye olabilirsiniz. Bana ulaşmak için; ismimin üzerindeki linki tıklamanız yeterli.