Arada Kontrolü Bırakmak Lazım

Çünkü her şeyi kontrol etmeye çalışmanın da bir bedeli var.

Photo by Nadine E on Unsplash

Medium üyesi değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.

Nedense kontrolü bırakmak bazen hiçbir şey kontrol etmemek gibi anlaşılabiliyor.

Sanki kontrolü bırakmak dediğimizde böyle elimizde sanki bir ip varmış ve o ipi birden bırakıyormuşsunuz gibi bir his oluyor. Ama aslında kontrolü bırakmak kendimize izin vermekle alakalı.

Ben bu ipi aşırı sıkı tutmak yerine hafifçe tutsam da bu süreci yönetebilirim demek. Bir yandan kendimize güvenmekle alakalı, kapasitemizin farkında olmak ve bir şeylerin sandığımız kadar korkutucu olmadığını anlamakla alakalı.

Photo by Clarissa Watson on Unsplash

Biz bir şeyleri kontrol ettiğimizi sandığımızda bile hayatta bir şeyleri sandığımız kadar kontrol edemiyoruz.

O yüzden bir şeyleri planlamak, elimizden geleni yapmak ve gerisini akışa bırakmak önemli.

Ama bunu yapmak da bir o kadar çok zor.

Bence akışa bırakmak kırılgan olabilmekle alakalı. O yüzden birçoğumuz akışa bırakamıyoruz.

Bunda toplumsal normlar da çok etkili. Çünkü birçoğumuz hayatta güçlü olmayı, yardım istememek, bir şeyleri tek başımıza halletmek, sorgulamadan sızlanmadan devam etmek olarak öğrendik.

Ama öğrendiğimiz şeylerin ne kadarı doğru?

Photo by Nick Morrison on Unsplash

Bence yetişkin olmanın en zor taraflarından biri olanı olduğu gibi kabul etmek ve aksiyon almak çünkü suçlu olmayabiliriz ama sorumluluk bizde.

O yüzden bildiklerimizi ve öğrendiklerimizi sorgulamak ve yanlış öğrendiğimiz şeyleri düzeltmek de yine bizim sorumluluğumuzda.

Mesela başarı kavramını sorgulamak gibi, çünkü etrafımızdaki başarılı olarak gördüğümüz insanların nasıl o raddeye geldiklerini, bunu nasıl başardıklarını bilmiyoruz. Ve ister istemez kendimizi eksik görüyoruz.

Oysa insanların bir şeyleri nasıl yaptığını ve nasıl yapılmadığını bilsek, onların hislerini anlasak, o zaman sanki bir şeyleri tek biz yapamıyormuşuz gibi hissetmeyiz. Bunun aslında herkesin hayatının bir döneminde hissettiği bir şey olduğunu ve insan olmanın bir parçası olduğunu anlarız.

Photo by Colton Duke on Unsplash

Ben bazen akışa bırakma konusunun ‘’hiçbir şey umursama, aman boş ver’’ kısmına kaydığını görüyorum ama bu da diğer bir uç noktayı oluşturuyor.

Ve dengede olmak için ne aşırı kontrol etme ne de aşırı boş vermişlik içinde olmalıyız.

Biz bu dengeyi fark etmediğimiz zamanlarda bir şeyler ya şöyle ya böyle olmalıymış gibi hissettiğimiz zamanlarda yani bir gerekliliğin içinde baskı hissettiğimizde o hislerin içinde daha da çok boğuluyoruz.

Ki bu da normal çünkü hayatta da bir şeyler beklemediğimiz gibi olduğunda her şeyin paramparça olduğunu hissettiğimiz zamanlarda dengede kalmak da zor.

O yüzden birçok yazımda bahsettiğim rutinlerimiz çok önemli uyku, spor ve yemek yeme düzenimiz gibi. Evet, bunlar bir günde değişen şeyler değil ama bunun farkındalığına sahip olmak o hayatta ihtiyacımız olan sağlam temeli oluşturmanın yolu.

Çünkü bir şeyleri yanlış yaptığımızda mesela sürekli uykusuzsak, uyku düzenimizde bir sorun varsa bu düzensizlik de aslında bir düzen haline gelmiş oluyor. Ve o sorunu çözmediğimizde zor zamanlarda kendimizi deşarj edebilecek o rutinlere sahip olmuyoruz.

Ve hayatımızda o sağlam temellere sahio olmak için bedenimize ve ruhumuza iyi bakmamız gerekiyor.

Sosyal bağlar da öyle. Arkadaşlarımızın olması, konuşabileceğimiz insanların olması, kendimizi ait hissettiğimiz alanların olması, gidebiliyorsak terapiye gitmek, yeni ortamlara girebilmek çok değerli.

Hayatımızın farklı dönemlerinde farklı şeylere ihtiyacımız oluyor ve sahip olabileceğimiz şeyler de değişiyor ama herkesin kendi temelini oluşturmak için birçok farklı yolu var ve o alanları oluşturmak aslında kafamızda kurduğumuz kadar zor da değil.

Bazen günde 10 dakika kitap okumak da bize o güvenli ve dinlenme alanını açabiliyor.

Spor salonuna gidemiyorsak dışarı çıkıp yürümek de yetiyor. Aslında bir şeyleri nasıl yaptığımızdan ziyade niye yaptığımız ve bize nasıl hissettirdiği kısmı daha önemli.

Çünkü bir şeyler paramparça olduğunda dinlenebileceğimiz, durabileceğimiz bir alan yoksa daha fazla kontrol sahibi olmaya çalışıyoruz ama her şeyin kontrol sahibi olmaya çalışsak da eğer sağlam bir temelimiz yoksa yaslanacak bir omzumuz olmuyor ve biz hep desteksiz kalıyoruz.

Photo by Phil Hearing on Unsplash

Denge alanı ve aslında bizim o temeldeki sahip olduğumuz zemini evin kolonlarına benzetiyorum. Evin kolonları sağlam değilse, üzerine ne koyarsanız koyun, evin her an çökme riski olduğunu bilirsiniz.

O yüzden bizim psikolojik ve fiziksel olarak bir denge sistemimiz olmadığında bu olmayan temelin üzerine ne koyarsak koyalım her an düşme riskiyle karşı karşıyayız.

Yani dünyadaki en güzel kariyere de sahip olabilirsiniz ama uyku düzeniniz iyi olmadığında orası sizin için hep risk alanı olmaya devam ediyor. Hayatınızda sağlam temeliniz olsa birkaç şey değişse de hafifçe sallansanız da yıkılmadan ayakta kalırken o temel yokken en ufak bir sallanma bile size büyük zarar veriyor.

O yüzden asıl kontrol alanımız o dengeyi, dengede durmak için temelimizi inşa etmekle alakalı. Ve hayatımızda bir şeyler çok kötü giderken açıkçası bu temeli inşa etmek çok zor. Bence normalde de zor ama böyle zamanlarda daha da zor. Ama ben şunu gördüm ki temelimiz sağlam olmadığı zaman hep oradan gol yiyoruz o yüzden kendimize dinlenmek için izin vermeyi öğrenmek gerekiyor.

Durduğumuzda ne olacağından korkuyorsak o korkunun üstüne gitmek gerekiyor, yoksa tam da korktuğumuz şey başımıza geliyor ve biz niye böyle olduğunu düşünürken kendimizi aynı döngünün içinde buluveriyoruz.

Peki sizin hayatınızda dengede durmanızı sağlayan rutinler neler?

[embed]Esneklik ve Belirsizlik Kol Kola Yürür Bir şeyleri öğrenmek için içinden geçmek gerekiyor.medium.com