Diyardan Giderim de Deve Çok Tatlı

Diyardan Giderim de Deve Çok Tatlı

Herkesin kendi diyarında gütmeye çalıştığı bir devesi var, değil mi? Ve hepimiz bazen o diyarın sınır kapısını şöyle bir yoklamışızdır:

Diyar mı, deve mi?

Şimdi normal şartlarda baktığında ya bulunduğun yerin şartlarını mecburen kabul eder, işin üstesinden gelmeye çalışırsın; ya da vazgeçer, ortamı terk edersin. Ama gel gör ki şartlar her zaman normal olmuyor. Biz de o anormallikleri inceliyoruz, yazıyoruz zaten. Normal şartlarda olsak yazmazdık. Neden? Çünkü dert söyletir. Atalarımız yanılmış olamaz. Gelin, o anormallikleri bildiğimiz yerinden bir çekiştirelim.

Çoğumuz diyardan gidemediği için mecburen o deveyi güder. Ne deve memnun bu işten, ne de güden… Diyarın ise umurunda bile değil; deve de çok, güden de çok. Giden gider, kalan kalır.

Tabii ki bunlar birer metafor. Bu “diyar” benim gözlemlediğim kadarıyla bazen iş yeri olur. Benim de zamanında kurumsal bir diyardan geçmişliğim var, bilirim. Diyar çok güzeldir aslında, deveyi de güdersin ama deveyi rahat güttürmezler sana; deve huysuzlanır.

Deveyi beslemek istersin, “Öldürecek misin?” derler. Aç bırakırsın, “Tembelsin” derler. Deve yürümez, senden bilirler. Deve kaçar, senden sorarlar. Deveye binersin, “En kolayı zaten” derler; binmezsin, “İşi bilmiyorsun” derler. “Bu deve küçük” dersin, “Bütçe bu kadar” derler. Bir süre boşlarsın deveyi, “Saldın” derler…

Bu hikâyenin sonu nasıl biter, belli değil mi? Şöyle bir ses yükselir en sonunda o kurumsal koridorlardan: “Devenin de, diyarınızın da… Üç nokta. Üç nokta.” Diyardan bir çıkışımız var, görmelisiniz.

Bazen de bu develere âşık oluruz biz. Diyar, olur bize bir “Aşk Diyarı”. Zaten birçoklarının nihai hedefi de bu diyara varmaktır. Diyar da ne diyar ama! Her türlü entrika var. Ama en eğlencelisi, en renklisi de burasıdır. Biraz metropol şehirlere benzer; anlat anlat bitmez.

Bazılarının trafiği çok yoğundur mesela; deveyi bazen birbirinden habersiz iki kişi birden güder. Ortaya çıkarsa ya biri diyarı terk eder ya da deve ölür. Birbirinden haberli güdenler de vardır belki ama onlar muhtemelen “İsim Değişiklikleri Diyarı”ndadır. Hiç o diyara girip konuyu bulandırmayalım, biz bildiğimiz diyarlara dönelim.

Bazen develer huysuzlanır, güdülmek istemez; bazen güdenler deveyi istemez. Öyle karşılıklı bir “istememe hali” dalgalanır durur. Bu diyarın cilvesi de bu işte. Bu diyardaki herkes — develer de dahil — en az bir kez o sınır kapısını yoklamıştır. Şöyle uzaktan bir “Özgürlükler Diyarını” süzmüş, “Sahipsiz develer oralarda ne yapıyor?” diye bakmıştır. Kaldı ki her zaman güden gitmez; bazen de deve diyarı terk eder.

Gerçekten büyük emek ve sabır isteyen bir yerdir burası. Eğer deveyi sevmiyorsanız, o diyar size cehennem olur. Fakat ortada o kadim sevgi var ise, diyardaki her engel bir şekilde aşılır. Ne deve güdülüyormuş gibi hisseder kendini, ne de senin içinden çekip gitmek gelir. Diyar sarmasa da, devenin hatırına durulur.

İşte o zaman diyar da güzelleşir, deve de serpilir.