Sessiz Kalsaydım Her Şey Farklı Olur Muydu ?

Sessiz Kalsaydım Her Şey Farklı Olur Muydu ?

İşten ayrılmak kolay, kovulmak felaketmiş…

Yaklaşık bir yıldır işsizim. Bir önceki işimden kovularak ayrıldım. Yanlış olan insanları ve olayları düzeltmeye çalışırken, düzeltilen kişi ben oldum.

Hiyerarşiyle çalışan bir şirketteydim ve özellikle müdürüm bunu sürekli hissettiriyordu. Çalışanların daha fazla ezilmemesi için, tüm kibar ve dürüst halimle bir üst yöneticimle konuşmaya karar verdim. Yaşananları ve bize karşı olan tavırları anlattım. Odadan çıktığımda içim rahattı. Çünkü konuşmanın özel kalacağına inanıyordum. Bir şeylerin değişeceği umudu vardı içimde.

Ama düşündüğüm gibi olmadı.

Bir süre sonra çağrıldım. Konuştuğum şeyler nedeniyle işten çıkarıldığımı söylediler. Oysa ben kimsenin ekmeğiyle oynamamıştım; sadece bir şeylerin düzelmesini istemiştim.

Eşyalarımı topladım ve arkama bakmadan çıktım.

O günden beri tek bir soru kafamda dönüp duruyor: Sessiz kalsaydım hayatım nasıl olurdu?

Şirketler “biz bir aileyiz” derken, bazen çalışanlarını kolayca gözden çıkarabiliyor. İyi bir çalışandan bu kadar kolay vazgeçilmesinin cevabını hâlâ bilmiyorum.

Bir çalışana nasıl davranırsan, o da sana öyle geri döner. Motivasyonla çalışmak varken, baskıyla çalıştırılan sistemleri anlamakta zorlanıyorum. Hiçbir unvan, bir başkasını mutsuz etmeyi haklı çıkarmaz.

Hayat kısa. Ve ben bu hayatı değersiz hissettirilerek yaşamayı kabul etmiyorum.

Belki dünyanın en iyi şirketinde çalışamayacağım ama artık biliyorum: Değer görmek bir lüks değil, bir zorunluluktur.

Bir gün yönetici olursam, çalışanlarımın sadece iş gücünü değil, insan olduğunu da hatırlayacağım. Onların mutlu olduğu bir ortam kurmaya çalışacağım.

Çünkü ben kaybeden değil, doğru şekilde kazanan olmak istiyorum.