Akarken Doldur

Pişmanlıklar, keşkeler bu blogun konusu değil. Olmadı hiç. Daha çok; hakkını vererek yaşamak, tünelin ucundaki ışığı görmek-göstermek ve hayatın tüm renklerine kadeh kaldırmak için buradayız.

Hayatta her şey değişebiliyor. Bunu hem görecek kadar hem de farklı kültürlerin, iş dinamiklerinin, milletlerin içinde tecrübe edecek kadar yaşadım. Bu yüzden bugün kendi hayatımdan örneklerle şunu konuşmak istiyorum: Neden akarken doldurmalıyız?

60 kurumsal üye ile 88 ülkede temsil edilen 38 yıllık uluslararası derneğin başkanı, 2021'de beni yemeğe çıkardı. Proje arkadaşlarım duysa bir tanesi bile inanmaz. Kadın, konuştuklarımızın üzerine ‘Beraber bir makale yazalım, yakın olduğumuzu görsünler’ dedi. Soft power neydi?! ‘Birlikte ne yazabiliriz ki?!’ diye düşündüm. Halbuki her makale teknik konu üzerine mi? En olmadı bir regulations, bir country update report, bir -ne bileyim- history of NGOs yazarsın. Kadının görev süresi bitti. Hangi makam sonsuz?

Babam ben Almanya’ya giderken ‘Üç yıl kira verme, Keçiören’deki evi satıp sana ordan ev alalım’ dediği zaman çok eğlendim. ‘Nasıl alacaksın, euro 1’e 6!’ demiştim. Şimdi 50'yi geçti. Ya bırak onu da teklif eden düşünsün, sen ‘Olur’ de. Adam sayısalcı sonuçta, yapmıştır hesabını. Teklifin sorumluluğu teklifi edende.

Mesela bir Pazar günü İzmit’ten İstanbul’a geçeceğim, kuzenim ‘Arabayla bıraktırayım seni’ dedi. ‘Aaa’ dedim ‘ben otobüsle giderim, oradan da metroya binerim’. ‘Neden? Oraya araba gitmiyor mu?’ dedi :D Neredeyse hiç Türkçe konuşulmayan, çocukların koridorda yattığı, bol kokulu bir yolculuktu. Neden? Zaten işi bu olan şoför, Pazar günü benim için çalışmasın diye. Terapistlerin kalemine uzandığı bir an…

Emekli orgeneral hocam beni post doc olarak bekliyorken, üstelik vizeyi hızlandırmak için daha fazla para ödeyecekken, ben doktora tezimi hızla bitirip Texas’a gidemedim. Sonra hocam beni kalıcı pozisyona istedi, ilan çıkana kadar kontratımı değiştirdi ki ödeme sorun olmasın. Akabinde ülkede seçimler oldu. Hocam emekli oldu. Gitmeden önce yaptığımız performans değerlendirmesinde ‘Tezini bitirmiş olsaydın şimdi başka şeyleri konuşuyor olurduk’ dedi. O kadar sevindim ki üzülemedim. Yeni gelen yönetim vize ücretlerini 100 katına çıkardı. Sonra da eyalet, uluslarası çalışan alımlarını 2027 Mayıs ayına kadar durdurdu. Hiçbir zaman sıfırdan başladığım, yeniden düzen kurduğum ülkelere yerleşmek, vatandaşlık almak benim için bir hedef olmamıştı ama Texas için ‘yerleşirim’ diyordum. Başlamadan bitti.

Bu değişen gerçekler bir tekinsizlik hissi doğursa da ilacı, zamanın hakkını vermek. Dolu dolu yaşayınca, geriye dönüp baktığınızda olmadıysa da üzülmüyorsunuz. ‘O zaman o koşullarda ancak bu kadarı mümkündü.’ diyebiliyorsunuz.

Seviliyor musunuz mesela? Enjoy! Seviyor musunuz? Sonuna kadar! Çünkü sadece kendi hislerinizden %100 emin olabilirsiniz. Sevgi de geldiği gibi gider. Emek vermezsen, kıymetini bilmezsen neden kalsın, nasıl büyüsün yeşersin.

Hele şartların bizimki gibi hızla değiştiği bir ülkede yaşıyorsanız, bir yazarı mı seviyorsunuz hemen imza gününe gidin, ülkeyi terk edebilir. Bir yeri mi merak ediyorsunuz, hemen ziyaret edin. Patara gibi kumları alınabilir, Salda Gölü gibi kuruyabilir, Uzungöl gibi betona boğulabilir. Pisi pisine öledebilirsiniz. Emanetin canı cebinde olurmuş.

Sizi rahat ettirecek becerileri erken yaşta kazanıp, sizi rahat ettirecek ünvanları erken yaşta almakta fayda var. Gülseren Budayıcıoğlu’nun söylediği gibi ‘İnsan kendine en aydınlık yolu yürütmeli.’ Self-sabotajcılar grubu terk etti.

Hayat Kısa Kuşlar Uçuyor / Ankara-Mayıs 2024