Akademi Açılır mı, Yoksa Hep Açık mıydı?

Biliyorsunuz, ben eski kafa, devletçi bir adamım. Devletimiz ne karar alsa, içime sinmese bile arkasında duruyorum.

Geçtiğimiz günlerde sayın Cumhurbaşkanımızın himayelerinde 2025–2026 Akademik “Yılı” Açılış Töreni yapıldı. Töreni sanırım YÖK düzenliyor ve tüm rektörler, seçilmiş akademisyenler ve öğrenciler katılıyor. Yabancı katılım da var.

Dediğim gibi, eski kafalı biri olduğumdan bu töreni zihnimde bir yere oturtmaya, savunmaya çalıştım. Ama başaramadım.

Akademi, bildiğim kadarıyla, 1453’te Orta Çağın kapanmasıyla açıldı ve o zamandan bu zamana hiç kapanmadı. O zaman biz neyin açılışını yapıyoruz?

Orada Harvard görmüş, Oxford görmüş, Shanghai görmüş hocalarımız var. Bu töreni kendi dünyalarında nereye oturtuyorlar acaba, çok merak ediyorum.

Başarı ödülleri dağıtılıyor, bilmem üniversitelerimiz şu endekslerde bilmem kaçıncı deniyor. Başarı ödülü alan bilim insanlarımızın, yaşlarına bakmadan ellerinden öpüyorum, ancak şu topraklardan onlarca yıldır, dünyanın konuştuğu, milletimizin gururlandığı tek bir bilimsel başarı öyküsü çıkmış mı?

Sayın Cumhurbaşkanımızın üniversitelere kaynak ve altyapı anlamındaki çabalarını takdir ediyorum. “Her yere üniversite açıyor” diye eleştirilse bile arkasındayım. Ama artık şunu farketmemiz lazım:

Emevi, Abbasi, Endülüs, Babür, Selçuklu ve Osmanlı… It’s over! Bakın, It’s over.

Şimdi yeni şarkılar söylememiz lazım ve işleri doğru yapmak yetmiyor, doğru işleri de yapmamız gerekiyor.

Bu törenin doğru iş olduğunu düşünmüyorum. Eğer bir üniversite gerçekten üstün başarı göstermişse, sayın Cumhurbaşkanımız onun açılışına katılarak bilimi onurlandırmalı. Ama merkezi bir törenle bilimi kutlamak, öncelikle bilimin ruhuna uygun değil.

Türkiye’nin delicesine değişen dünyada, acilen bir “bilim stratejisi” ortaya koyması ve bunu kararlılıkla uygulaması gerekiyor. Bu “topyekün”mü olur, “kalan sağlar bizim”mi olur bilmiyorum ama en azından gördüğüm şu; bilim makinesi istediğimiz gibi çalışmıyor.

Amacı üzüm yemek olmayanlar lütfen gölge etmesin, üç günlük ömrümde sadece doğru olan yerde durmaya çalışıyorum, kimsenin beğenisine de muhtaç değilim.