Drzewa tuż przy drodze

Myślę o tym co nieopodal. O tym co mogę dotknąć, poczuć, być przy tym nieopodal. Zauważam to, choć nie zawsze tak było. Jeszcze niedawno szukałem daleko, byłem nawet za morzem. Myślałem, że tylko w odpowiednio dużej odległości znajdę wartość. Daleko od mojej przestrzeni, poza mną. A teraz widzę tutaj. I jest ono kochające i dobre. Ma twarz, słowa i ciało. Ale jest też schowane między codziennościami lub w niej samej. Przyprószone sobą, ale jednak zauważalne, ważne. I jeszcze ja w tym jestem — i nie sposób tego przecenić.

Te drzewa stoją tuż przy drodze, która biegnie obok rzeki. A jednak tego ranka patrzyłem na nie w oderwaniu od ich sąsiedztwa. Wydały mi się pierwotne i dzikie, jakby tworzyły odrębny świat. Własny, spokojny ekosystem, tuż obok szybkiego ludzkiego, będącego w niespokojnym pośpiechu i tylko na chwilę.

fot. Maciej Zdun