Bir veda töreni de kutlama havasında gerçekleşebilir..

Bir veda töreni de kutlama havasında gerçekleşebilir..

Bir şeylere başlamak için hatta bir şeyleri bitirmek için doğru bir zamanın olmadığını anlamaya başlayalı çok olmadı. Geçip giden bu yaz boyunca bir sürü bitiş ve bir avuç başlangıçlar yaşadığımı söylemeliyim. Bitişlerin bana bu kadar iyi gelebileceğini ise bu yaza kadar hiç bilmiyordum. Bu serüven de aslında birden başlamadı, uzun zamandır düşünüp yapamadığım ayrılık kararını uygulamakla başladım.. Aslında bunun dışında gelişecekleri ben planlamamıştım.

Benim için sonlar da her zaman dokunaklı ve hikayesi olan, planlanmış olaylardır. Bunu aslında kendim için yapıyorum, bana iyi geliyor. Olay ve kişilerle bağımı kesmeme yardım ediyor. Hüzünlü şeyler olarak düşünmeyin lütfen. Bir veda töreni de kutlama havasında gerçekleşebilir..

Her şeyi başlatan bu ayrılık günü aslında hayatımda değişimler başlamıştı diyebiliriz, uzun zamandır yaptırmak istediğim bir piercing vardı o gün bir veda mührü olarak eski sevgilimle birlikte düşünmeden önümüze çıkan ilk yerde yaptırdık. Taktığımız süre boyunca birbirimizi hatırlatacağını biliyorduk. “Hayatımın devamında da senin etkin olsun istiyorum” dedi. Bunu çok umursamadım. Neticede bunu çok istiyor olsa bu son buluşmamız olmazdı. Günümüz çok keyifli geçti. Tadınızı kaçıran olay, çiçekçi ablanın gül satarken umarım evlenirsiniz dediğinde son buluşmamız olduğunu bilmemesiydi. Hala ayrılacağımıza inanamayan kafamıza bir balyoz gibi vurdu bu cümle. Aslında biz birbirimizden uzun zaman önce vazgeçmiştik. Sevmiyor muyduk? Bilmiyorum. Ancak buluşmanın sonunda düşen gülün bir araba tarafından ezilmesini görmek ikimize de pek iyi gelmedi. Parçalanmış ve ezilmiş gülü o aldı. Birbirimizi sarıldık ve veda konuşmamızı yaparak ilişkinin ölümünü onurlandırdık. Her şey bitmişti, evimin koltuğuna oturduğumda korktuğun kadar üzülmediğimi fark ettim. Canımın çok acıyacağını ve hatta nefes alırken bile zorlanacağımı düşünüyordum bunu yapmadan önce. Ama öyle olmadı. Büyük bir olayın kabullenişinin ardında bıraktığı sakinlik vardı sadece üzerimde. Üzüntü ve ağlamayı da sanki ona ödünç vermiştim ve evimin kapısından hem aşk hem de hüzün açısından elim oldukça boş dönmüştüm. Gerçekten gecelerce düşünüp ağladığım, arkadaşlarımın başını her gün ağrıttığım kadar bir şey olmadığını fark etmem ve canımın acımaması mı başlattı her şeyi bilmiyorum. Üzerimde yük gibi taşıdığım her şeyden kurtulmaya yavaş yavaş ve hiç düşünmeden başlayacaktım ancak bundan henüz haberim yoktu..