Meditatie nummer één

Photo by Emily KenCairn of Apiary Studio on Unsplash

Observeren. En benoemen. En weer laten gaan. Elk gedacht. Elk gevoel. Alles wat in me zit. In de ander. Die in me zit. Die ik heb uitgenodigd en o zo koester. Op dat ene plekje. Waar het licht nooit dooft. Omdat zij het daar laat branden. Waar zij mij observeert. Mij benoemt. En mij laat gaan.

Waar zij ruimte geeft. Om liefde te planten. Zodat vruchtbare bodem intenser bloeit. Zij heeft haar plek veroverd. Geen gevecht om de troon. Maar ruimte om te bestaan. Ruimte om te zijn. Ruimte om van benen te genieten. Ja, dat ook. Ruimte om te observeren. Te bewonderen. Om warmte te spiegelen. Ruimte om te beseffen. Dat er zonder die stabiele vrouw. Niet die stabiele man zou staan.

Ruimte voor waardering. Voor oogverblindende schoonheid. Niet per ongeluk maar heel bewust. Om samen te genieten. Of alleen. Maar nooit zonder mekaar. Van woorden. Uitgezocht en geschilderd. Voor die ene persoon. Van de doordringende warmte. Van mekaars stille aandacht. Of gewoon van fijn gezelschap. Te observeren en benoemen. Hoe het groeit. En weer mag gaan.