Yalnızlığa Batan Ölümden Korkar mı

“Yalnızlığa batan ölümden korkar mı?” diye sormuş en sevdiğim sanatçılardan biri Tuana. Ben de soruyorum kendime: Yalnızlık bir tercih midir, bir zorunluluk mu? Bu soruya geçmeden önce kendimden başlayayım, kendimi anlatayım biraz.

Ben ortaokuldayken, okuldaki hiçbir arkadaşlık ilişkisi beni yalnızlığımdan daha çok asla mutlu etmedi. Okuldaki insanlar beni içine kapanık, asosyal, utangaç, arkadaşı olmayan biri zannederek acıyorlardı, acıyarak bakıyorlardı. Ama bu kişiliği ben seçmiştim.

Yalnızken, olduğumdan daha fazla mutlu olduğum insanlarla beraber olmayı yeğlerdim. Çünkü kalabalıkta kendimi bulamamaktan korkuyordum aslında.

Peki yalnız olmak, acınacak, hor görülecek bir durum muydu? Ben, acıyan, benim halimden utanan insanların bakışlarına rağmen hiçbir zaman onların yanına gitmez, kendi sıramda oturup kahve içerek resim çizmeyi, kitap okumayı, kendimi dinlemeyi tercih ederdim. Ki bu bir tercihti.

Bu süre zarfında, beni yalnız kalmaktan daha çok mutlu eden arkadaşlarımın yanına gitmeyi beklerdim. Okul bitse ve onlarla tekrar vakit geçirebilsem… Çünkü benim için arkadaşlık sadece en yakın arkadaşlıktan ibaretti. Gerisi gürültüydü. En azından o zaman böyle düşünürdüm.

Ve bu zamanlar, hayatımın en güzel zamanıydı. İnsanlar bana acıyarak bakıyorlardı ama ben onlara içimden sessiz bir kahkaha kopartıyordum. Çünkü onların sessiz kalabalıklarından daha mutluydum.

Belki o zamanki çevremdeki insanların çok arkadaşı vardı ama kendileri yoktu. Arkadaşları daha fazla olsun, daha fazla takdir görelim diye yapamayacakları da hiçbir şey yoktu. O kalabalıkta kendileri tam olarak hiç olamadı.

Belki yanılıyorumdur. Ama ben gerçekten mutluydum. İnsanların yalnızlığa öcü muamelesi yapmasını hiçbir zaman anlayamayacağım. İnsanın kendi ile zaman geçirmesi, kendi doğrularına göre, bağımsız bir şekilde, başrolü kendine vererek yaşaması ne zamandan beri acınacak bir şey?

Şimdi bakıyorum ve hayatımın en huzurlu zamanları o zamanlarmış. Çünkü hayatımın ana taslağı orada atılmış, orada şekillenmiş. İç sesimi orada bulmuşum. Sadece kendimi dinleyerek, kendimi severek, kendimden başka kimseyi umursamayarak yaşamışım.

Favori 4 arkadaşımla beraber. Ve o favori 4 arkadaşım, “arkadaş olmak için” arkadaşım değillerdi. Sıradan arkadaşlarım hiçbir zaman olmadı.

O insanlarla vakit geçirmek için, yalnızlığımdan feragat ediyordum. Benim için en önemli şeyden: yalnızlıktan…

Başta sorduğum soruya da cevap vereyim: Yalnızlık kesinlikle bir tercihtir. Çünkü yalnızken, kendimi en saf, en arı halimle, şu dünyada en sevdiğim kişiyle — kendimle — yaşadım.

Ve kendimle gurur duyuyorum, insanların o itici bakışlarına rağmen, kendi çizgimi bulabildiğim için.