Anlamın İzinde ‘Masumiyet Ne Zaman Kırılgan Oldu ? ’

Masum kelimesini en çok ne zaman kullanıyoruz? Birini savunurken mi, yoksa bir şey geri gelmeyecek kadar kaybolduğunda mı?

Masum dediğimizde aklımızda ilk çağrışan genelde küçük, sessiz, korunmasız bir silüet. Fakat bu kelime ilk ortaya çıktığında, bize düşündürdüğü şey bu değildi.

Masum kelimesi, ‘zarar vermeyen, suça bulaşmamış, eli kirlenmemiş’ demektir.

Buradaki masumiyet aslında kırılgan bir saflık değil; aksine sorumluluk alabilmekle ilgilidir. Sorumluluktur. Masum olmak, yapabilecek gücü olduğu hâlde zarar vermemeyi seçmektir.

Yani masumiyet, bir eksiklik değil, bilinçli bir hâldir.

Bu kelime ilk ortaya çıktığında, çocuklara ait değildi. Yargıya, adalete, suç ve ceza kavramlarına aitti. Masum, suçsuz olandı. Henüz karışmamış, henüz suça bulaşmamış olan…

Zamanla bu anlam yer değiştirdi. Masumiyet, güçten uzaklaştırıldı. Sessizliğe, savunmasızlığa, küçüklüğe taşındı.

Belki de bu yüzden bugün masum dediğimiz şey, bize daha çok kaybı hatırlatıyor.

Bir çocuğa bakıp “ne kadar masum” dediğimizde, aslında şunu söylüyoruz: “Henüz dünya ona dokunmadı.”

Ama dünya her zaman dokunur. Ve biz bunu biliriz.

Masumiyet bu yüzden güzeldir. Aynı zamanda acıtır.

Bugün masumiyet; çocuklarda, hayvanlarda, yaşlılarda, sesi duyulmayanlarda aranıyor.

Çünkü güç arttıkça, masumiyet geri çekilmek zorunda kaldı. Çünkü masum olmak, artık korunması gereken bir tarif olarak nitelendiriliyor.

Oysa kelimenin hikâyesi bize şunu söylüyor: Masumiyet korunmaya değil; hatırlanmaya muhtaçtır.

Masum kelimesi zamanla hafifledi. Anlamı daraldı. Yükü sessizliğe yüklendi.

Belki de sorun masumiyetin kaybolması değil; bizim onu taşıyamayacak kadar hızlı ve sert yaşamayı seçmemizdi.

Aslında kelimenin bize fısıldadığı; Zarar vermemek, hala bir seçimdir.

Ve belki de bugün, en radikal olan şey masum kalabilme yetisidir.