AYNA

Tüm cesaretimi toplayıp geçtiğimde aynanın karşısına, beliren suretimin gerçekte benim kim olduğumu anlatır ifadesi karşısında irkilerek bakıyorum ona, kendime. İçimde bir yerlerde keşfetmeyi umduğum ne varsa burada bulacağıma inanarak dikiliyorum karşısında, saatlerce.

Hiç üşenmeden en baştan alıyorum her şeyi, sıfırdan. Adımı soruyorum, tanışıyorum önce . Sonra sırasıyla merak ediyorum. Nereliyim, nelerden hoşlanırım veya hoşlanmam, aslında kimim ben?… sıralıyorum, kendim duymak istemediğim, çoğu zaman hem sorusundan hem cevabından kaçtığım o sorular yığınını bir bir aynaya vuruyorum.

Aslında kim olduğum, neleri yapmak isteyip nelerden kaçındığım , nerde olmak istediğim hakkında beni şaşkına uğratacak cevaplar alıyorum; Yazı yazmayı seviyorum ama oturmuyorum yazmak için. Resim yapmayı seviyorum ama karalamıyorum veya geliştirmiyorum kendimi. Gezmeyi seviyorum ama aldığım bir bilet dahi yok, hiç otostop çekmemişim… Fotoğraf çekmeyi seviyorum ama denemiyorum. Herkesin içinde çıkarıp telefonumu güzel bir şeyi çekmeye çekiniyorum… Kendimden önce hep bir başkasını duyuyorum. Biri sanki ilk adımımı görecek ve o ilkin kusurunu yüzüme vuracak diye utanıyorum.

Halbuki ilk adımın hiçbir kusuru olmamalı yani kusuru kusurdan sayılmamalı. İlk adım hep sancılı olur. Emekleyerek ilerlerken insan önce ayağının üzerinde durmaya çalışır. Düşer kalkar bir kaç adım sonra yürümeye alışır. Diğer her şey içinde bu geçerli. Yapmak istediğimiz ve cesaret edemediğimiz onca şey. Belki bizi gerçekten ifade edecek yaşama döndürecek şeyler. Cesaretsizliğimizden dolayı yitirilip giden yeteneklerimiz…

Aynanın karşısına geçip korkusuzca hesaba çekmemiz gerekiyor kendimizi belki de. Bir kaç adım atmak için hatta gerekirse emekleyerek başlamak için cesaretimizi toplamamız gerekiyor. Akıp giden zamanın, hayatın bir yerinden tutunmamız gerekiyor.

Aldığınız her nefesin , gönlünüzde huzur olması dileğiyle.

Hayatı hissederek….