Bugünki İlişkilerde Dünün Bağı

Bugünün İlişkilerinde Dünün Bağı: Gerçekten Şimdiki Zamanı mı Yaşıyoruz?

Partnerinizle yaşadığınız bir tartışmanın ne kadarı “şu ana” ait, ne kadarı geçmişinizin görünmeyen gölgesi?

Hayatımızı bir film şeridi gibi geri sardığımızda, sahnelerin çoğunda insan ilişkilerini ve bu ilişkilerin hissettirdiklerini görürüz. Bağ kurarak öğrenir, gelişir ve olgunlaşırız. Peki, ilişki kurmayı ilk nerede öğreniyoruz?

Çocuklukta gördüğümüz ilgi, sevgi veya maruz kaldığımız duygusal ihmaller; yetişkinlikte insanlara nasıl yaklaşacağımızı, güvenip güvenemeyeceğimizi ve ilişkilerden ne beklediğimizi doğrudan belirler.

Eksik Kaldığımız Yerden Sevilmek İsteriz

Çocukluk döneminde temel güven duygusunu içselleştiremeyen bireyler, yetişkinlik ilişkilerinde kronik bir terk edilme kaygısı yaşayabilir.

Partnerine güvenmekte zorlanan kişi; sürekli bir ilgi, onay ve görünürlük arayışına girer. Farkında olmadan, dünün eksikliklerini bugünün ilişkisinde telafi etmeye çalışır. Psikolojide “değersizlik” ve “yetersizlik” şemalarıyla açıklanan bu durum, çocuklukta doyurulmamış duygusal ihtiyaçların faturasını partnerimize kesmemize yol açar.

İşte bu yüzden insan, en çok çocukken eksik kaldığı yerden sevilmek ister.

En Büyük Kör Noktamız: Eski İletişim Kodları

İlişkilerimizdeki en büyük kör nokta; çocukluğumuzda tanık olduğumuz iletişim biçimlerini yetişkinlik dünyamıza taşımamızdır.

• Duyguların bastırıldığı veya
• Öfke seslerinin kontrolsüzce yükseldiği

evlerde büyüyen bireylerin, yetişkinlikteki krizleri sağlıklı yönetmesini beklemek zordur. İlk bağlarımız geçmişte kalmaz; bugün kurduğumuz ilişkilerde neyi, nasıl seveceğimizi belirleyen görünmez birer yansımasından ibarettir.

Yaralarda Buluşmak

Çocukluk travmaları rafa kaldırılmış tozlu anılar değildir; bugünümüzü yöneten canlı bağlardır.

İnsanlar sadece neşelerini değil, yaralarını da paylaşırlar. Ve bazen en çok o yaraların ortaklığında birbirlerine yakın hissederler.

Çünkü bazen insanlar birbirini değil, birbirlerinin yaralarını sever.