Sen Kendin…

İster kalabalık bir buluşma olsun, ister ayak üstü bir karşılaşma, daha dün görüşmüş ol yada yıllardır bir araya gelmemiş, ilk sorulan soru hep aynıdır;

“Nasılsın…”

Cevabı bellidir ya çok da dinlemeyiz bazen “İyiyim canım, sen nasılsın.” der, geçilir. Devam eder gider hal hatır sormalar böyle.

Yine bir hatır sorma esnasında hayatımda duyduğum en içten soruyla karşılaştığımı fark ettim bir gün.

Eşimin akrabalarıyla ilk görüşmem sırasında oldukça mahcup ve heyecanlıyken bir aile büyüğü sormaya başladı;

“Nasılsın kızım? Annen nasıl? Baban nasıl? Kardeşlerin nasıl?”

Hepsine tek tek cevap verdim sırayla oysa ki annem, ablalarım da yanımdaydı onlara niye sormuyorlar ki diye düşünürken asıl soru geldi tüm soruların en sonunda…

“Sen kendin nasılsın…”

Eee en başta sorulmuştu! Ama bu sefer çok başkaydı. Çok samimi, değerli hissettirmişti. O her zaman ki cevabı belli “Nasılsın” yerine şimdi bu soruyu duymanın, çok rahatlatıcı geldiğini anımsıyorum…

“Sen kendin…”

Kosova’dan mübadele ile gelen öz ve öz Türk olan ailelerle bir araya geldiyseniz siz de bu soruyla karşılaşmışsınızdır illa ki. Börekleri, saygıları, hamarat güzel kızları bir de malum inatlarıyla bilinirler.

Zamanla bu hatır sorma durumuna alıştım ve ben de uymaya başladım bazı bazı. Böyle sorulmasının amacı esasında insana değer vermekti; hislerine, görüşüne önem göstermekti. Yanında oturana sorulmuş olsa dahi nasıl olduğunu tekrar sana sormak(annem yanımızdayken annen nasıl diye bana sorulması gibi) fikrine gösterilen değerdi… Sonrasında sırf yanında ki değil senin önemli olduğunu dile getirmekti tekraren “Sen kendin” demek…

Ömür yolculuğun da bizleri hakkıyla düşünen insanlarla karşılaştıkça, içten sorulan sorulara “Ben iyiyim, gerçekten çok şükür.” diye verilen cevaplarımız olsun hayatımız da hep…