ONCE WE WERE US-AŞK HER ŞEYE YETER Mİ?

Jeong-won and Eun-ho

Aşk, her şeye yeter mi? Keşke öyle olsa, ama maalesef bazen ne kadar sevsende yetmiyor. Çok bile olsa o sevgiyi taşıyamadığın, altında kaldığın anlar olabiliyor. Ve bu anlarda gitme cesaretini gösterebilmek gerekir. Eun-ho ve Jeong-won ise tam da bu sorunun cevabını bize en derinden veriyor.

Eun-ho, ilk ilgi duyan taraf olsa da, hem kızı kaybetmek istemediği hem de adım atma cesaretinde bulunamadığı için Jeong-won’un başka biriyle birlikteliğini izlemek zorunda kaldı. Başta adım atma konusunda pasif kalmış olsa da, aynı evde kalmaya başladıktan ve bunun beraberinde getirdiği fiziksel yakınlık ile daha aktif bir rol oynamaya başladı. Bu durum aynı zamanda Jeong-won’un da bağlanma sürecini hızlandırdı ve ilişkilerinin gelişiminde önemli rol oynadı.

Jeong-won, hikâyede benim güçlü olarak nitelendirdiğim karakterdir. Olgun ve zor kararlar verebilen biri; Eun-ho’ya göre daha cesurdur. Yetimhanede büyüdüğü için hep gün sonunda geri dönebileceği bir kapıya ihtiyaç duyuyor ve yetimhanenin kapanmasıyla o güvenli kapı Eun-ho oluyor. Tam da bu sebeple ilişkiden en başta kaçıyor. Ancak Eun-ho ona güven veriyor; başlangıçta aynı eve çıkarken bir pencere dolusu güneş sunduğu gibi, ama maalesef gün sonunda pencereyi perdeyle tamamen kapatan da yine Eun-ho oluyor.

Filmdeki güneş metaforu çok etkileyiciydi; aralarındaki ilişkinin başlangıcını simgeliyordu. Bir avuç güneş ışığına sahip Jeong-won’a bir pencere dolusu güneş ışığı vaat eden Eun-ho. Çift başta çok sağlıklı bir ilişkiye sahipken zamanla aşkın beraberinde getirdiği dertler, geçim sıkıntısı ve hayallerine ulaşma yolunda karşılaştıkları zorluklar, onları ezmeye ve birbirlerine yansıtmaya başladı. Hikâyede kötü bir karakter yoktu; sadece birbirine ağır gelen iki kişi vardı. Ama söylemeden geçemeyeceğim bir şey var ki: Bu ilişkiyi en çok zehirleyen kişi Eun-ho oldu. Evet, giden kişi Jeong-won, ama asıl terk eden Eun-ho’dur. Perdeyi örterek bir avuç bile olsa güneşin girmesine engel olarak, bu ilişkiyi o bitirmiştir.

Ikisi için de en doğru olan karar ayrılıktı. Kalıp çabalamanın ilişkiyi daha çok yıpratacağı aşikârdı. Bazen gitmek doğru olandır, bazen de çabalamak yanlıştır. Sen kalmaya çalışsanda hayat seni gitmeye sürükler. Kimi aşklar, yanlış oldukları için değil, hayatla baş edemedikleri için biter. Film için net söyleyebileceğim bir tanım cümlesi varsa, o da şudur:

Bazen birini sevmenin en dürüst ve olgun hali, onunla zamanı geldiği zaman vedalaşabilmektir…