Sposoby uprawy pomidora w gruncie.

Uprawa na płask.

Jak przygotować rozsadę pomidora przeczytasz w tym artykule http://dzialka.bazafirmy.pl/warzywa/pomidor-produkcja-rozsady.php

Najbardziej rozpowszechnione są odmiany samo kończące, niewymagające cięcia ani palikowania. Uprawia się przeważnie „na płask”. Umożliwia to uzyskanie wczesnych plonów. Kopczykowanie roślin może być uzasadnione wtedy, gdy wskutek niskiej temperatury i dużej wilgotności gleby pojawiają się masowo choroby zgorzelowe, atakujące podstawę łodygi. Obsypywanie ziemią roślin powoduje wtedy wytworzenie się korzeni przybyszowych na zakrytej części łodygi, co może uratować roślinę. Zabieg ten jednak opóźnia plonowanie.

Uprawa na wałach.

Ten sposób uprawy poleca się na glebach ciężkich, mniej przepuszczalnych, w celu ochrony owocu przed gromadzącą się na powierzchni gleby wodą. Wały wykonuje się najczęściej pługiem, formując je w ten sposób, aby jeden bok wału (od strony południowej) miał łagodniejszym spadek, a drugi był stromy. Rośliny sadzi się na południowej stronie wału wokoło jednej trzeciej odległości od jego wierzchołka. Gleba na wałach znacznie szybciej przesycha, co w razie suszy może wpłynąć ujemnie na rozwój roślin, a następnie na plon. Dlatego na glebach cięższych zaleca się raczej stosowanie odmian sztywnołodygowych uprawianych na płask.

Uprawa przy palikach.

Jak przygotować glebę pod uprawę pomidora czytaj tu: http://dzialka.bazafirmy.pl/warzywa/pomidor-wybor-pola-i-stanowiska.php

Uprawa przy palikach jest obecnie w produkcji towarowej rzadko stosowana, gdyż wymaga dużych nakładów pracy, ma natomiast znaczenie w produkcji drobnotowarowej i amatorskiej. Owoce pomidorów uprawianych przy palikach dojrzewają równomiernie, nie stykają się z ziemią, a plony ich są wysokie i dobrej jakości. Najtańszym materiałem na paliki są ścinki tartaczne. Wysokość palika dla odmian samokończących wynosi 100 cm, dla odmian wysoko rosnących 140 cm. W uprawie palikowej najpierw wbija się paliki, dopiero później sadzi się przy nich rośliny. W ten sposób nie uszkadza się systemu korzeniowego i nie wyłamuje się roślin przy roznoszeniu i wbijaniu palików. Palik powinien być wbity w ziemię od strony północnej w odległości 10 cm od rośliny na głębokość 20 cm.

Zaraz po przyjęciu się roślin należy je przywiązać do palika. Do przywiązania pomidorów można używać rafii, sznurka lnianego lub konopnego (grubość 3 mm) albo odcinków z folii polietylenowej. Lepiej wiązać sznurek w „ósemkę”, krzyżując go między rośliną a palikiem, co chroni łodygę przed ocieraniem o palik.

Wraz ze wzrostem rośliny należy ją przywiązać do palika (zwykle 2–4 krotnie) pod gronem kwiatowym lub pod liściem.

Uprawa szpalerowa przy drutach. Pomidory można również sadzić przy rozpiętych drutach; wykonuje się wtedy najpierw konstrukcję do podwiązywania roślin, a dopiero później sadzić rozsadę.

W uprawie pomidorów z systemem szpalerowym wbija się grube i mocne kołki w rzędy wyznaczone dla roślin w odległości 2–3 metrów, między tymi kołkami rozciąga się ocynkowany drut o średnicy 3 mm na wysokości 25–30 cm i 56 cm od powierzchni ziemi. Pierwszy i ostatni kołek w rzędzie należy silniej obsadzić w ziemi, podpierając jego drugim skośnie wbitym kołkiem. Po silnym napięciu drut owija się kilkakrotnie wokół skrajnych kołków i umacnia się przed obluzowaniem gwoździami. Do kołków pośrednich drut przymocowuje się skoblem lub gwoździem.

Podwiązywanie roślin do drutów umożliwia „wyprowadzenie” ich na wysokość około 50 cm i chroni przed zetknięciem liści i owoców z ziemią. System ten wymaga dużego nakładu materiałów i pracy, ale umożliwia uzyskanie lepszych jakościowo plonów, szczególnie w latach o dużej częstotliwości opadów.

Czytaj także o chorobach pomidora http://dzialka.bazafirmy.pl/warzywa/choroby-pomidora.php