ŞANS MI ŞANSSIZLIK MI?

Hiç Google arama motorunun “kendimi şanslı hissediyorum” butonuna bastınız mı?

O butonun ilginç bir özelliği var. Neyi aradığınızı yazarsınız ve google sizi doğrudan bir sonuca götürür. Çıkacak olan seçenekleri incelemezsiniz, karşılaştırma yapmazsınız. Sadece bir hedefiniz vardır ve sistem sizi oraya yönlendirir.

Şimdi sizi bir soruyu daha düşünmeye davet ediyorum:

Eğer hayatta da böyle bir buton olsaydı, bugün ona basar mıydınız? :)

Ben uzun süre önce bu soruya “evet” derdim. Ama yakın zamanda okuduğum bir kitapta bu konuya bakış açımı şekillendiren şöyle bir öyküye rastladım:

Köyün birinde fakir bir adamın dillere destan güzellikte bir atı varmış. Bir gün at kaybolmuş.

Köylüler hemen toplanmış:

“Ne büyük şanssızlık! Atını kaybettin.”

Yaşlı adam sakin bir şekilde cevap vermiş:

“Şans mı, şanssızlık mı… Kim bilebilir?”

Yaklaşık iki hafta sonra at geri dönmüş. Üstelik yanında bir vahşi at sürüsüyle birlikte.

Bu kez köylüler heyecanla adamın kapısına koşmuş:

“Ne büyük şans! Artık zengin oldun!”

Yaşlı adam yine aynı cevabı vermiş:

“Şans mı, şanssızlık mı… kim bilebilir?”

Bir süre sonra adamın oğlu vahşi atlardan birini eğitmeye çalışırken attan düşüp bacağını kırmış.

Köylüler tekrar gelmiş:

“Ne büyük şanssızlık!”

Yaşlı adam yine aynı cevabı vermiş:

“Şans mı, şanssızlık mı… Kim bilebilir?”

Aradan biraz zaman geçmiş. Savaş çıkmış ve köydeki bütün gençler askere alınmış. Ancak yaşlı adamın oğlu, bacağı kırık olduğu için götürülmemiş.

İşte o gün köylüler yaşlı adamın ne demek istediğini anlamışlar.

Değerli dostlar, bu hikâyenin temsil ettiği durumu yakın zamanda yaşadım.

Yaklaşlık yedi yıl öğretmenlik yaptıktan sonra 2025 yılında mesleğimi bıraktım. Ancak bu karar bir günde verilmiş bir karar değildi.

Önce çalışmayı hayal ettiğim prestijli bir kolejde işe başladım. Oraya girmek benim için büyük bir fırsattı. Fakat zamanla yaşadığım sorunlar nedeniyle ayrılmak zorunda kaldım. O gün bunu büyük bir hayal kırıklığı olarak görmüştüm.

Daha sonra farklı bir okulda çalışmaya başladım. Bu kez de beklentilerimle gerçekler örtüşmedi. Kendimi sürekli yeni bir yön ararken buluyordum.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu fark ediyorum: O dönemlerde yaşadığım her hayal kırıklığı beni aslında başka bir kapıya yönlendiriyormuş.

Çünkü tüm bu deneyimlerin sonunda öğretmenlikten ayrılmaya ve bambaşka bir kariyere adım atmaya karar verdim. Yeni bir sektöre geçtim, mülakatlara girdim, eğitimler aldım ve bugün büyük bir keyifle yaptığım mesleğime başladım.

Şimdi geriye dönüp baktığımda kendime şu soruyu soruyorum:

Hayalini kurduğum okuldan ayrılmak şanssızlık mıydı?

Peki beklentilerimin karşılanmaması şanssızlık mıydı?

Yoksa bütün bunlar beni bugün bulunduğum noktaya getiren gerekli adımlar mıydı?

İşte bu yüzden artık yaşadığım olaylara hemen etiket yapıştırmamaya çalışıyorum.

Çünkü hangi olayın şans, hangisinin şanssızlık olduğunu çoğu zaman ancak yıllar sonra anlayabiliyoruz.

Seneca diyor ki: “Şans, hazırlık ile fırsatın kesiştiği yerdir.” Bu olaylar silsilesi bu cümle ile ne kadar uyumlu değil mi?

Hikâyedeki atın kaybolup sürüyle tekrar geri dönmesi gibi avucumuzdan kayıp giden her ne ise bambaşka kazanımlar olarak geri dönebilir. Bu döngüyü fark edebilmek ise biz düşüyor.

Şimdi söyler misiniz şanslı mıyız şanssız mı?

Ben bilmiyorum. Çünkü hikâye henüz bitmedi. (:

Öznur Altınkaynak