Yastık Altı El Buluşması

Bir Annelik Dersi:

Çocukların Kalbinde Küçük Şey Yoktur

Bazı aile krizleri dışarıdan bakınca gülümsetir.

Konusunu duyarsınız ve ‘Hepsi bu muymuş?’ dersiniz.

Ama evin içinde yaşanırken, o küçücük olay bazen bir çocuğun kalbine dokunur.

Ve o anda mesele, çöpe atılan bir eşya değildir.

Değer görmektir.

Geçen gün küçük kızımın okulda yaptığı çalışmaları düzenliyordum.

Resimler..

Etkinlik kağıtları..

İlk yazıları..

Onun büyürken geride bıraktığı küçük izler…

Bazılarını dosyaladım.

Yıllar sonra birlikte açıp bakarız diye.

Bazılarını ise ayırdım.

Tam o sırada bir hata yaptım.

Aslında hata yaptığımı o an fark etmedim.

Geçen hafta odasının girişine, kendi elleriyle stickerlardan bir boy ölçer hazırlamıştı.

Çocukların yaptığı şeylerin çoğu bizim gözümüzde küçük görünür.

Ama onlar için o çalışmalar, bir sanat eseridir.

Bir proje değildir.

Kendilerinden bir parçadır.

O stickerlardan yalnızca bir tane kalmış.

Ben onu fark etmeden çöpe atmışım.

Ve o gördü.

Hem de çöpte gördü.

Gözleri bir anda doldu.

Sonra bana dönüp hayatım boyunca unutmayacağım o cümleyi söyledi:

‘Siz benim eşyalarımı çöpe atamazsınız! Ben sizin eşyalarınızı çöpe atmıyorum.’

İncileri de hemen döküldü tabii..

O an sustum.

Çünkü haklıydı.

Hem de sonuna kadar haklıydı.

İnsan bazen çocukların kurduğu cümlelerde kendi vicdanını görür.

Ben de gördüm.

Kendi kendime sadece şunu söyledim:

‘Ben bunu nasıl fark etmedim?’

‘Nasıl göremedim o son kalan stickerı?’

Benim için küçücük görünen bir şey…

Onun dünyasında koskoca bir anlam taşıyormuş.

Hemen özür diledim.

Gerçekten özür diledim.

Sonra ona şunu anlatmaya çalıştım.

‘Biliyor musun..

İnsanlar bazen hata yapabilir.

Önemli olan hatayı kabul edebilmek.

Ve bazen affetmek de büyüklüktür.’

Ama çocukların kalbi yetişkinler gibi çalışmıyor.

Onlar mantıkla değil, hisle karar veriyor.

İlk başta beni affetmedi.

Canı yanmıştı.

Ve canı yanan birinin hemen gülümsemesini beklemek haksızlık olurdu.

O sırada ablası devreye girdi.

Onunla konuştu.

Anlattı.

Sarıldı.

Evimizin küçük krizine genç bir arabulucu geldi.

Zaman geçti.

Derken bu kez benim gözlerim doldu.

Çünkü düşündüm.

Bana hayatımın en güzel raporunu getiren..

Her başarısıyla göğsümü kabartan..

Varlığıyla bana anneliği yeniden öğreten kızıma..

Ben gerçekten istemeden de olsa haksızlık yapmıştım.

O an anladım.

Bazen iyi niyet, yapılan hatayı ortadan kaldırmıyor.

Karşımızdakinin incinen kalbini de görmemiz gerekiyor.

Gece oldu.

Uyku vakti geldi.

Sessizlik bütün evi kapladı.

Tam ışıkları kapatacakken bana döndü.

‘Anne’

‘Elini yastığın altına koyar mısın?’

Hiçbir şey sormadım.

Elimi uzattım.

O da kendi elini uzattı.

Yastığın altında ellerimiz buluştu.

Hiç konuşmadık.

Özür de yoktu.

Savunma da yoktu.

Uzun açıklamalar da..

Sadece iki el vardı.

Ve o iki el, bütün cümlelerden daha güçlüydü.

O gece huzurla uyuduk.

Sabah olduğunda olanları unutmuş değildi.

Çocuklar sandığımız kadar çabuk unutmaz.

Sadece bazı şeyleri büyütmemeyi seçerler.

Beni affetmeye karar vermişti.

Ve belki de affetmek tam olarak buydu.

Geçmişi silmek değil..

İlişkiyi, hatadan daha değerli görmekti.

O günden beri şunu düşünüyorum.

Biz yetişkinler çocuklara sürekli paylaşmayı öğretiyoruz.

Özür dilemeyi öğretiyoruz.

Affetmeyi öğretiyoruz.

Peki ya onları gerçekten dinlemeyi?

Onların eşyalarına, hayallerine, emeklerine bizim eşyalarımız kadar değer vermeyi ne zaman öğreniyoruz?

Belki ebeveyn olmak hiç hata yapmamak değildir.

Belki iyi ebeveyn olmak;

Hata yaptığında çocuğundan özür dileyebilmektir.

Ve bazen..

Bir ilişkiyi onaran şey uzun konuşmalar değildir.

Yastığın altında sessizce birbirini bulan iki eldir.

Written with Luduvico Eunaudi — Una Mattina