SESİMDEN YAZILAR

Yazmak bana iyi geliyor sanırım. Yazmak herkese iyi gelmeli. Yazmak aslında insanın kendisiyle baş başa kalması. İnsan ne yazacağını düşünür, ne düşünmesi gerektiğini düşünür. Kısacası insan yazarken kendini düşünür.

Mahkumlar, yani hapisteki şahıslar bu yüzdendir ki kendilerini yazarak özgürleştirirler. Özlemlerini, hissettiklerini, hissetmeyi özlediklerini yazmak isterler. Belki ses olup rüzgarlara karışır o yazılar, sevdiklerine ulaşır. Belki de sessizlik olup içlerine akıtır o saf ve hasretli duyguları. Yazmak bu yüzden kişilerin kendini sorgulamasıdır aslında.

Son nefesinde olsa bile insanlar, son nefeslerini bir ipe üfleyecek olsalar bile yazamadığını yazdırır. Kimi şeylerin sebeplerini kendinden sonrakine anlatabilmek için bağırmak, seslenmek isterler. Yapamazlarsa kelimeleri sesleri yaparlar. Kimi özlemlerini hala daha sevdiklerine göndermek isterler. Onlara ulaşamazsa sesini şiir yapar, mektup yazar. Yazmak özgürleştirir, aradaki bağları kurar, hayalindeki ile seni baş başa bırakır. Bu yüzden idam mahkumları da yazar.

Eğer son kelimem çıkmazsa ağzımdan, eğer duyulmazsa son isteğim yazılarıma bakın. Tanıyamazsanız eğer beni yazılarıma bakın. Yazmak bana iyi geliyor. Herkese iyi gelmeli. İnsan kendini yaşadıklarıyla değil, yazdıklarıyla ve yaşattıklarıyla tanıtmalı. Ben buydum, buyum diyebilmeli. Son nefesini bir ipe verecek olsa bile ‘’Ben yazdım, siz de okuyun.’’ diye bağırabilmeli.

-YAZMAK BANA İYİ GELİYOR, BU YÜZDEN İDAM MAHKUMLARI DA YAZMALI.-