SARILMAK DEĞİL , ISINMAK İSTİYORUM

SARILMAK DEĞİL , ISINMAK İSTİYORUM

Hayat, sunulduğu gibi gülmek değildi. Benim için biraz da ağlamaktı.

Kalabalığın içinde saklanan bir yalnızlık var. Ağlayan, sızlanan, acı çeken ama bütün bunları kimseye göstermeden yaşayan bir yalnızlık…

Hiç oturduğunuz koltuk canınızı yaktı mı? Rahatsızlığını fark edemediğiniz ama içinizi huzursuz eden bir koltuk…

Belki koltuk alçaktı. Belki de ruhumuz.

O an fark etmesem de şimdi anlıyorum: Ruhum alçakta kalmış.

Topluluğa uyum sağlamak için içtiğim o acı kahve… Hiç ilgimi çekmeyen bir konuyu, düzeni bozan olmamak adına dinlemek zorunda kalışım… Mideme giren kramplar…

Ruhumun acısı artık fiziksel bir boyuta taşınmıştı. Bedenimde anlamlandıramadığım bir şişlik, ellerimde alışık olmadığım bir soğukluk vardı. Oysa ben üşümezdim. Yaz–kış sıcaktım ben. Mütemadiyen sıcak.

Bazen sarılacak kimse olmadığını fark ediyorum. Sanki biri sarılsa ısınacağım.

Ama biliyorum… Biri sarılsa, boğazımdan kaçacak hıçkırıklara engel olamayacağım.

Gülmek zorunda kaldığımız anlarda, ifade edemediğimiz duygular bedenimizde bir sancıya dönüşüyor. Bir filmde duymuştum: “Eğer hasta oluyorsak, bu ruhumuzun bize ‘dur’ sinyalidir.”

Bakın yüksek kilolara sahip insanlara. Ya da bakın fazlasıyla zayıf olanlara. Beden bazen ruhun susturulmuş çığlığıdır.

Ruhumu sevmek istedim. Onu dinlendirmek, ona sarılmak…

Kapının arkasına saklanmış, sessizce ağlayan o küçük kızı yanıma oturtup yaralarını sarmak istedim.

Tam o sırada bir ses duydum: “Ama anlatmadın.

Anlatılmayı bekleyen iç sızıları vardı. Konuşulması gereken acılar. Uygulanması gereken yöntemler değil, duyulması gereken duygular…

Ben artık sarılmak değil, ısınmak istiyorum.

Gerçekten. İçten. Yargısız.