Mutluluk

• Bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumu, mut (I), ongunluk, kut, saadet, bahtiyarlık, saadetlilik (TDK)

Tekrar merhaba. Dün gece düşünürken aklıma gelen bir konuyu paylaşmak istedim. Mutluluk. Mutlu olma hali. Peki nedir mutluluk? Elle tutamazsınız, gözle göremezsiniz. Bulması bir o kadar zor, kaybetmesi ise saniyelerle ölçülen bir his.

Nerede bulunur bu mutluluk? Kaynağı nedir? Kendi gözlemlerimden yola çıkarak, aslında insanların o kadar kolay mutlu olduğunu görüyorum ki, kendimde eksik olan şey ne diye düşünüyorum. Yalnız burada gözden kaçırılan ufak bir ayrıntıyı fark ettim. Haz ile mutluluğun çok defa birbirine karıştırılması. Genel bir mutluluk hali bazen günlere, haftalara yayılırken, haz hissi en fazla saatlerle ölçülebiliyor. Bir nevi küçük mutluluk. O yüzden kolay gibi gözükse de mutluluk anlarımız genellikle küçük hazlardan ibaret.

Kimi sevdiği müziği dinleyerek mutlu oluyor, kimi evcil hayvanıyla. Kimi arkadaşlarıyla mutlu, kimi yalnızlığıyla. Kimi başardığı bir hayaliyle, kimi hiçbir şey yapmayarak. Sanırım dünyadaki en göreceli his. Kişinin genetik yapısından, günlük yaşantısına kadar her detayın belirlediği kişisel bir olgu. Şu ana kadar görebildiğim sadece istisnası olmayan iki mutlu insan türü var : benciller, cahiller. Onun dışında zengin ve mutsuz olan da var, kariyerinin en tepesinde mutsuz olan da. Ama kendini seven, kendi çıkarları ve zevkleri uğruna bu yolda hiçbir şeyi ve hiç kimseyi harcamaktan çekinmeyen insanlar normal olarak sadece haz ve benliğinin mutluluğu için yaşadığından, mutlular. Ve kendi düşüncesi olmayan, sorgulamayan, itaat etmeyi seven insanlar da aynı şekilde mutlu. Peki, milyon dolarlık soru : Mutlu olmak için sizi seven insanları harcamaya veya düşünmemeye, görmemeye hazır mısınız?

Açıkçası ben değilim. Ne az sayıda olan sevdiğim insanın önüne kendimi koyabiliyorum, ne de yaşanan çoğu şeyi görmemezlikten geliyorum. Bu sadece kendini kandırmak. Kendine yalan söyleyen, kendinden kaçan, yaşadığı yerden kaçan insanın da yukarıda bahsettiğim küçük mutluluk olan hazzı yaşayacağını düşünüyorum. Eninde sonunda kaçtığın yere döneceksin çünkü. Kendinden kaçabileceğin en uzak yer sırtındır sonuçta. Kimseyi yargılamıyorum, bir tane hayatımız var. Bu da yalnız kalmamak ve mutluluğu aramakla geçen bir yolculuk.

Yani uzun lafın kısası, mutlu olabildiğiniz yerde, mutlu olabildiğiniz insanlarla, en önemlisi kendiniz ile mutlu olmaya çalışmak en mantıklısı gibi geliyor. Gerçekten başarabilen kaç kişi var ya da gerçekten başarabilen var mı emin değilim. Size bu yolculukta başarılar dilemekten fazlası da gelmiyor elimden. Bir sonraki yazımda görüşmek ümidiyle…