Madame Web (2024) Film Eleştirisi

Madame Web (2024) by S.J. Clarkson

⯪☆☆☆☆

“”

Spoiler Uyarısı: Bu yazı, filmin olay örgüsüne ve finaline dair açık detaylar içerir.

Hayat, insana her zaman yeni zirveler ve yeni dipler tecrübe ettiriyor. Belki de yaşamanın esprisi biraz da bu. Bir zirvenin yaşattığı duygu, o anı özel kılıyor; ama bunun bir de karanlık tarafı var: yeni dipleri görmek. Madame Web de insanın içindeki bu eksikliği doldurmayı hedefliyor belki de. Çok “özel” bir filmle karşı karşıyayız. Hayatınızda bir kere yaşayabileceğiniz bir tecrübe. Umarım sadece bir kere.

Öncelikle neden bu yazıyı yazıyorum? Aklı başında hangi insan Madame Web incelemesi okumak ister? Bu düşüncelerimle karşılaştırmak için gelecekte tekrar bu filmi izlemek gibi bir işkenceyi kendime yapacak mıyım? Bu eleştiriyi yazmamın herhangi bir anlamı var mı? Muhtemelen hayır. Ama biraz düşününce, yazacağım hiçbir şeyin Madame Web kadar anlamsız olamayacağı fikrine kendimi ikna ettim ve bu eleştiriyi yazmaya karar verdim. Ömrümden iki saati Madame Web izlemeye harcadığım için kendimden utansam da, sinemada yeni bir dip noktayı görmenin diğer filmlerin değerini daha iyi anlamamı sağlayacağını umut ediyorum.

Hala film hakkında bir şey anlatmadım ama başladık bu işe artık, bir şeyler gevelemek gerekiyor. Film hakkındaki genel bilgileri hızlı geçeceğim çünkü gerçekten ne gerek var yani. Sony’nin Spider-Man içermeyen Spider-Man evreni filmlerinden biri olan Madame Web’in yönetmen koltuğunda S.J. Clarkson oturuyor, izlemeyi düşündüğünüz bir filmde ismini görürseniz kaçın diye yazıyorum. Başrolde Dakota Johnson’un performansı beni gerçekten çok etkiledi, özellikle değineceğim performansına. Ayrıca Sydney Sweeney, Adam Scott var falan filan öyle işte. Film aslında anlattığı karakterler için bir başlangıç hikâyesi olmak istiyor, ancak bu hikâyeyi devam ettirecek bir üçleme isteyecek kimse olduğunu pek sanmıyorum.

Dakota Johnson… Gerçekten bir ekol. Method acting deyince akla Marlon Brando, Daniel Day-Lewis gibi isimler gelir. Dakota Johnson ise oyunculuğa bambaşka bir yaklaşım kazandırmış: “text to speech acting.” Elinize bir kâğıt alın, Dakota Johnson’a sadece kendi repliklerinin olduğu yerleri okutun ve arkanıza yaslanın. Film boyunca her cümleyi aynı tonda, aynı duyguda, aynı ruhsuzluk seviyesinde okuması gözlerinizi yaşartacaktır. Tabii karşı bir argüman olarak “Bu filme bu oyunculuk çok bile” derseniz ne yazık ki hiçbir cevap veremem o da ayrı bir konu.

Film, Cassandra Webb’in annesinin Peru’da özel bir örümcek ararken öldürülmesiyle başlıyor. Cassandra mucizevi şekilde hayatta kalıyor, yıllar sonra New York’ta ambulans görevlisi oluyor ve geçirdiği bir kazadan sonra geleceğe dair görüntüler görmeye başlıyor. Bu sırada Ezekiel Sims, gelecekte kendisini öldüreceğini gördüğü üç genç kızı avlıyor. Cassandra da istemeden bu kızların koruyucusu hâline geliyor.

Burada Ezekiel karakteri hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Öleceğini gördüğü rüya ve Spider-Man benzeri güçleri olması dışında gerçekten hiçbir derinliği olmayan karakter. Hatta o kadar baştan savma yazılmış ki filmde söylediği repliklerle ağız hareketleri bile uyuşmuyor. En azından biraz uğraşsaydınız, bir yerden sonra pes etmişler gibi.

Cassandra, Ezekiel’in peşinde olduğu üç kızla tamamen şans eseri karşılaşıyor ve gördüğü anlık görüntüde kızların ölümünü görüyor. Hızlıca onları metrodan kaçırıyor ve kovalamaca başlıyor. Bu sırada kızları kurtarmaya çalışan Cassandra, polisler tarafından çocuk kaçırmakla suçlanıyor ve her yerde aranmaya başlıyor. Kızları güvende tutmak için teknolojiden uzak bir yere, ormana götürüyor ve onları orada bırakıyor. Niye mi? Çünkü geçmişini ve gördüğü görüntüleri anlamak için Peru’ya, annesinin araştırdığı yere gitmek için. Polis tarafından aranırken nasıl evine gidebiliyor, nasıl yurt dışına çıkabiliyor, nasıl ormanda çekilen tek bir fotoğraftan Peru’daki belirli bir noktayı bulabiliyor, bunların hepsi nasıl bir iki gün içinde gerçekleşiyor? Filmi yapanlar bile düşünmemiş, siz de kafanızı çok yormayın. Bir ara kızlara CPR öğretiyor. Bu önemli tabii.

Öyle oldu böyle oldu derken Ezekiel kızların izini buluyor ve bir fabrikada sıkıştırıyor. Kızlar Spider-Woman güçlerini kazanıyor ve Ezekiel’e hep birlikte karşı koyuyorlar… Fragmanda Spider-Woman hallerini gösterdikten sonra böyle bir final görmemiz çok mantıklı olurdu değil mi?

Ama hayır.

Kızların hiçbiri herhangi bir özel güç kazanmıyor. Ezekiel’e bu halde nasıl karşı koyacaklar diye heyecandan yerimizde duramazken Cassandra geleceği görüyor ve pek anlayamadığımız bir şekilde bir şeyler yapıp üç kızı kurtarıyor, Ezekiel’i de alt ediyor. Fakat Cassandra bu boğuşma sırasında denize düşüyor. Kızlar hep birlikte suya atlayıp Cassandra’yı kurtarıyor ve CPR yapıyor. Hani önceden göstermişti ya, o işte. Foreshadowing falan. Ve son… Gözlerimiz yaşlı bir şekilde ekran başında kalakalıyoruz. Çünkü işkence bitti. Artık özgürüz.

Madame Web, ilk sahnesinden sonra “bu film galiba güzel olmayacak ama toplandık, bari bitirelim” denilerek yapılmış gibi duran bir film. Sanki sokaktan geçen birine 100 milyon dolar vermişler de ortaya bu çıkmış. “Çok kötü filmdi” dediğimiz çoğu filmde bile en azından “şu sahne fena değildi” diyebileceğimiz bir an olur. Ama Madame Web özel bir film. Her yönüyle bu kadar kötü bir Hollywood filmi izlememiştim. Madame Web hakkında söyleyebileceğim tek pozitif şey şu: En azından bu filmi izleyen bazı insanlar CPR’ın ne işe yaradığını öğrenmiş olabilir. Sinema tarihine katkı sayılır mı bilmiyorum ama filmin elinde kalan tek kamu hizmeti bu gibi duruyor.