Ben Kendimi İlk Ne Zaman Yarı Yolda Bıraktım?

Ben Kendimi İlk Ne Zaman Yarı Yolda Bıraktım?

Hangi gündü bilmiyorum, sadece kış ayı olduğu gerçeği geliyor hatırıma.

Çok yorgunum ama yine de kendini sevdirmeye çabalayan bir yan doğuyor yüreğime ve ben o doğuşa engel olamayıp ışıldıyorum, sanki bu ışığı görenler sinek gibi üşüşüyor etrafıma ve benden beni çalıyorlar.

Ses etmiyorum, faydayı ancak insanlara bu şekilde davranarak sağlayabileceğime dair bir inanç besliyorum içimde.

Beni yaralıyor, görmeme engel oluyorlar ama ben elimi kaldırıpta onları çevremden uzaklaştıramıyorum. Bir süre sonra, ışığım azalmaya yüz tutuyor, çevremdeki böcekler hızlıca uzaklaşıyorlar etrafımdan. İçten içe rahatladığımı fark etsem de, bir korku kaplıyor beni. Benden çalınanları fark bile etmiyor, sadece artık tamamen işe yaramaz olduğum düşüncesine kapılıyorum.

Nerde olduğumu unutuyorum, kim olduğumu ve neyi amaçladığımı. Hepsi siliniyor tamamen zihnimden.

Süklüm püklüm dağılan kalabalığı izlerken, onların ışıkları gözlerimi kamaştırıyor.

Bu ışığın kaynağının ben olduğumu unutuyor, onlara imrenmeye başlıyorum.

Kendimi sorguluyorum, bu sorgu içimde yeşerdikçe kalan ışıkta karanlığa bürünüyor tamamen.

Yapayalnız karanlıkta durup, uzaklardan gelecek bir ışığın hayaline sığınıyorum.

O ışığa, kendi özümde sahip olduğumu tamamen unutarak.