En Büyük Dileğim “Yargılayanların” Bizi Anlamasını Sağlamak

Otizmli çocuk sahibi bir anne anlatıyor..

Anne olacağınızı öğrendiğiniz ilk andan itibaren, küçük yavrunuzu ilk kucağınıza alışınızı, onu giydirmeyi, ona bir şeyler öğretmeyi ve her hareketini sevip yine de onun için endişelendiğinizi hayal etmeye başlarsınız. İl kelimesini, ilk el çırpışını, ilk el sallayışını ve elbette ilk adımlarını hayal edersiniz. Bütün “normal” şeyleri…

Bizim evimizde ise bunların hiçbiri normal değil. Evet, bazılarına başta biz de sahiptik, ama kaybettik. Kelimeler sessizliğe büründü, attığımız adımlar sanki hiç atılmadı ve çok göz yaşı döküldü. Bu onun yaptığı bir “tembellik” değil. Onun inatçılığı yüzünden de değil. Benim küçük oğlum da tıpkı sizin çocuklarınız gibi dans etmeyi, sarılmayı seviyor; düştüğünde ağlıyor ve her çocuk gibi Mickey Mouse’a bayılıyor. Yine de farklı yaratılışı var.

Her gün yaptığımız şeyler onun için baş etmesi gereken büyük bir zorluk kaynağı. Farklı ışıklar, sesler, kokular ve hatta bazı şeylerin görünüşü onun için çok fazla ve bir yetişkinin bununla baş etmesi çok zor. Alışverişe gitmek, parkta çocuklarla oynamak veya saç kestirmek gibi “normal şeyler” onun için dayanılmaz şeyler.

Mırıldandığında kendisine bakan insanların dünyanın en güzel şarkısını söylediği için ona katılmak istediğini sanıyor. Çocuklarını oğlumdan kaçıran anneler, aslında geleceğin zorbalarını yaratıyor. Çocuklar böyle farklardan habersizdir; yalnızca oynamak isterler, bırakın oynasınlar.

Markette oğluma arsız diyen kadın, dünyaya bir de oğlumun gözünden bakmayı dene. Renkler ve seslerin aşırı olduğunu düşün. İnsanların etrafından vızıldayarak hızla akıp gittiğini hayal et. Nasıl hissettiğini ve etrafındaki her şeyin senin için ne kadar fazla olduğunu anlatamasaydın, sen de öyle ağlardın.

Ortadan bir anda kaybolan arkadaşlar, umarım böyle bir şey kapınızı çalmaz. Küçük oğlumu dünyalara değişmem. Eğer onu anlayamıyorsanız onun hayatının başköşesinde zaten yeriniz yok demek.

İhtiyaçları olan çocuklar, bu dünyadaki en cesur, en gözü pek en harika küçük insanlardır. Kimsenin bilmediği savaşlar veriyorlar. Yetişkinlerin yarısıyla bile baş edemeyeceği zorluklara göğüs geriyorlar. Fiziksel bir fark görmüyorsunuz diye davranışlarını arsızlık olarak yorumlayamazsınız.

Bu yıl, sizden yargılamadan önce düşünmenizi istiyorum. Bir günlüğüne kendinizi benim oğlumun yerine koyun ve gerçekte nasıl bir süper kahraman olduğunu görün.”

tesyev #otizm #2NisanOtizmFarkındalıkGünü