Şimdi Akıllarda Tek Soru

Geçtiğimiz yıl da bir önceki yıl olduğu gibi ara ara kampüsten çalıştım. Mezunken kampüsten alınan tatla, öğrenciyken edinilen deneyim tamamen farklı. Köpeğini koşturan, çocuğunu gezdiren, bebeğine temiz hava aldıran, yönetmen koltuğunda kitabını okuyan…

Sabah erken Devrim’de oturup kruvasan yerken koşanları, frizbi oynayanları izlediğim günler de oldu. Orada spor deyince akla ilk ve belki sadece futbolun gelmediği bir dünya hala var.

Bankamatikte sıra beklerken, işlem yapan adam arkasını dönüp gülümseyerek ‘kusura bakmayın uzun sürdü’ dedi. Ne demek, başım gözüm üstüne. Öğle yemeğinde Çarşı’da sipariş verirken yan masadaki çocuğun kibarlığı, Türkçesi TRT Arşiv röportajlarını anımsattı. A4 kapısından içeri giren bir bisikletli, bisiklet yolunda yatan beş köpeğin rahatını bozmamak için yavaşça yaya yoluna geçti. Kütüphanede tuvaletten çıkan kız selpak tuttu: ‘hocam alır mıydınız içerde bitmiş’ Kahvecide ‘işe daldım, toparlanmayı unutmuşum, kusura bakmayın hocam’ dedi yanımdaki kadın, montunu toparlarken.

ODTÜ’de ders çalıştığım günler aşka ve nezakete inancım tazelendi. Çiftler tartışırken bile el ele... A1 kapısından şehre aşk taşıyor. Aşk kampüste yaşanıyor güzelim, kampüs bana ben kampüse özelim.

Sadece toplumla değil doğayla da ilişkin düzeliyor burada. Gün batımında kuş sesleri olduğunu unutmuşum, o gün ODTÜ’de hatırladım. Ekim’de iğdeler oluyor, Haziran’da ıhlamurlar açıyor. Eylül’de dökülen elmalardan, Temmuz’da yediğin karadutlara kadar başka bir takvim öğreniyorsun. Ağustos’ta meteor yağmurunu Devrim’de izliyorsun.

Mezuniyetinden yıllar sonra binlerce kilometre uzakta bir at kestanesinin gölgesinde kendini evinde hissediyorsun.

O zaman insan ister istemez tekrar soruyor: ‘ODTÜ’de TOMA’nın ne işi var?’