Borçtan Kurtulma Günlüğü

Borçtan Kurtulma Günlüğü

1. Bölüm: Dibe Vurduğum Gün

Belki bu yazıyı şu an bir borcun ortasında, sabaha kadar uyuyamayan biri okuyordur. Hayat, bazen hepimizi bir köşeye sıkıştırır. Kimse anlamaz, kimse duyamaz içindeki o sessiz çığlığı. Bu blog, sadece kendime değil, benim gibi “nefes almaya çalışanlara” da bir ışık olsun diye açıldı. Çünkü bazen sadece biri “Ben de yaşadım” desin istersin… işte o biri olmak istiyorum.

İçine düşüp çırpındığım bu karanlık, bir anda olmadı. Her şey yavaş yavaş çöktü üzerime. Önce küçük gecikmelerle başladı borçlarım. “Ayı atlatırım” dedim, ama her ay bir öncekinden beter geldi. Kredi kartları, ek hesaplar, ‘şimdi öde sonra düşün’ diye çektiğim krediler… Sonra bir sabah cebimde ekmek alacak para kalmamıştı.

O gün aynaya baktım. Ne yorgun yüzüme dayanabildim ne de boğazıma oturan o sessiz haykırışa. Çocuğumun gözlerinin içine bakarken “iyiyim” demek her geçen gün daha ağır gelmeye başladı. Geceleri ‘nasıl ödeyeceğim’ diye kafamda senaryolar dönerken, sabahları hiçbir şey olmamış gibi kalkmak… İşte insanı en çok bu içten yıkar.

Ama pes etmedim. Bir karar verdim: Bu hayatı yeniden yazacağım. Ve bu blog da o yeniden yazışın ilk sayfası.

Burada her şeyi açık açık yazacağım. Neye borçlandım, nasıl battım, nasıl kalkmaya çalışıyorum... Ve belki bir gün sen de kendi hikâyeni buraya yazarsın. Çünkü hiçbir düşüş sonsuz değil.

Bu sadece bir başlangıç.

Devamı yakında…