Zihninizin susmadığı bir anda zihninizle baş etme rehberi

Canavar Tarafından Büyütülen Kız

Ormanda canavarla yaşamak

Photo by Branimir Balogović on Unsplash

Bir varmış bir yokmuş… Canavar tarafından büyütülen bir kız çocuğu varmış. 6 yaşındaki bu kız çocuğu, yemyeşil upuzun ağaçların mavi göğü kapattığı bir ormanda yaşarmış.

Babası ormanda yaşamaya dayanamayıp uzaklara kaçmış kız çocuğunun, annesi kısa sürede toprağa geri dönmüş. Yapayalnız kalmış sonsuzluğa uzanan yaprakların arasında, kimse öğüt vermemiş hayatta nasıl kalınır hakkında…

Bir gün bir canavar çıkagelmiş, kız çocuğunu büyütmeye karar vermiş. Kız çocuğu hemencecik kabul etmiş, bir canavarla yaşamak ne gibi sorun çıkarabilirmiş ki? Farkında olamamış, daha küçük ve toymuş.

Sonra ne mi olmuş? Canavar bir gün kız çocuğunun ruhundan bir parça almış, afiyetle yemiş ormandaki, birlikte yaşadıkları soğuk mağarada. Kız çocuğu… kız çocuğu sadece sakince duruvermiş. Ne yapabilirmiş? Ne yapması gerektiğini nereden bilebilirmiş?

Öylece akıp durmuş nehir, bir olmuş, iki olmuş, üç olmuş… ruhundan parçalar koparılmış. Kız çocuğu her seferinde susmuş.

Dayanamamış bir gün, ağzını açmış, küçücük boyuyla karşısına çıkmış canavarın.

“Neden ruhumu yiyorsun, canavar?’’

Canavar öfkeyle solumuş kız çocuğunun bu tavrına. “Yanlış hatırlıyorsun! Ben senin ruhunu yemedim!”

“Neden böyle söylüyorsun, canavar?’’ diye sormuş kız çocuğu. Gözlerinden yaşlar akarken. “Doğru hatırladığıma eminim…” demiş demesine ama artık anılarından şüphe eder olmuş.

“Benim hafızam kuvvetlidir! Öyle bir şey olmadı!”

Kız çocuğunun nefesi kesilmiş, öyle ki ağlamayı bile becerememiş…

O gün bugündür kız çocuğu duygulardan arınmış bir canavara dönüşmüş, tıpkı onu büyüten canavar gibi görünmüş. Ağlamamış asla, bağırmamış, sakince karşılamış her şeyi, hafızası donuk, hatıraları bulanıkmış…

Ormanda gezinmiş durmuş, zaman zaman canavarın yanına gitse de artık onun yanında durmaktan çekiniyormuş, yine hafızası ona oyun oynayacak diye korkuyormuş.

Ta ki o ana kadar…

Karşısında eşsiz güzellikte, kırmızı-turuncu karışımı tüylerle kaplı, aleve benzeyen bir tilkiyle karşılaşana kadar… Sıcacık görünüyormuş tilki, kız çocuğuna kahverengi gözleriyle bir süre bakmış.

“Ruhunun geri kalan kısmı nerede, çocuk? Neden böylesin?”

“Canavar yedi,” diye mırıldanmış kız çocuğu. Anında utanç kaplamış tüm bedenini, nasıl olur da beni büyüten, besleyen canavarı, bir yabancıya kötüleyebilirim, diye düşünmüş. “Öyle demek istemedim,” demiş hemencecik durumu toplamak için. “Aslında iyi biri, bana ağlamamayı, ruhumu yese bile bağırmamayı öğretti, çok iyi birisi, gerçekten…”

Bir an durmuş kız çocuğu, onu büyüten besleyen iyi kalpli canavarın yaptıklarını sorgulamış. Doğru mu yanlış mı anlayamamış.

Tilki bir an durmuş, ardından bir nefes vermiş.

“Canın acıyor değil mi, çocuk? O zaman neden bağırmadın? Canın acıdığında ağlamak ve bağırmaktan doğal olan nedir?”

Kız çocuğu kalakalmış, “ama o beni büyüten kişi,” demiş sakince, gözlerinden yaşlar akmış, ihanet ediyormuş gibi hissetmiş, ihanete uğramış gibi hissetmiş, hisleri bir sel misali gözlerinden akmış. “Ona nasıl karşı gelebilirim? O, kimse yokken yanımda kalıp beni büyüttü, annem ve babam yokken bile…”

“Sırf senin yanında durdu diye sana her şeyi yapabileceği anlamına gelmez ki çocuk. Fiziksel ihtiyaçların karşılandı diye neden ruhunun yenmesini öylece kabul ediyorsun? Acı çektiğinde ağlamalısın belki de? Ruhun parçalandığında bağırmalısın, değil mi?”

Kız çocuğu sarsılmış, kız çocuğunun göz yaşları birer okyanusa dönüşmüş, kız çocuğu… o kadar güçlü bağırmış ki, tüm orman fırtınaya kapılmış, acısı etrafa yayılmış, acısı ormanı kurutmuş, acısı, kuruyan tüm ormandan yeni fidanlar çıkarmış.

Belki de acı çektiğimde bağırmak ve ağlamak normaldir, diye düşünmüş kız çocuğu, yeni duygularını ve insanlığını kabul ederken.

Belki de tüm gücümle bağırabilirim…