[Öykü] Tutamıyorum Zamanı — 1/6

O yıl cep telefonunu çoğunlukla kapalı tutuyordu.

Şarjı çabuk bitiyordu, hattı pahalıydı ve konuşacak çok şeyi de yoktu. Telefon, çantasında taşınan ciddi bir nesneydi; anahtar gibi, kimlik gibi. Gereksiz yere çıkarılmazdı.

İstanbul sıcaktı, asfalt sıcaklığını yansıtıyordu, havada alışılmadık bir ağırlık vardı. Sabah işe yürürken kulaklık taktı Rana, Mirkelam çalıyordu: “Her Gece.” Bu şarkıyı her dinlediğinde koşası gelirdi. Minibüsler korna çalıyor, simitçiler bağırıyor, martılar Galata Köprüsü’nün üstünde ötüyordu.

ChatGPT ile oluşturuldu.

Televizyonda haber vardı; sonra magazin programları başlıyordu, ama Rana bunlara pek bakmazdı, birileri ayrılmış, birileri birlikte olmuştu ve sunucu fazla enerjik bir biçimde bunları sunuyordu. Arka planda, radyodan eski bir Sezen Aksu şarkısı süzülüyordu.

Rana, İstanbul’da yeni açılmış, yabancı bir sinyal şirketinde çalışıyordu. Şirket birden ortaya çıkmış, ucuz maliyetlerle SIM kart üretiyor ve yenilikçi yöntemleriyle sektörde fark yaratıyordu. Binaya adım attığında gri duvarlar ve yarı karanlık koridorlar karşılıyordu onu; floresanlar geç yanıyor, klimalar ya buz gibi ya hiç çalışmıyordu.

Rana’nın işi kimseye ilginç gelmezdi. Kendisine bile. Kimse ne yaptığını bilmez, o da anlatma zahmetine girmezdi: “Mühendislik işleri” der geçiştirirdi.

SIM kartların ağla konuşma biçimi. Sinyalin paketlenmesi. Zaman damgaları. Bir mesajın, bir aramanın tam olarak ne zaman gerçekleştiğinin kaydı.

Çoğu insan için zaman, saatten ibaretti. Rana için zaman, bir alandı. Esneyen, kayabilen, bazen yanlış etiketlenen bir alan.

Öğle arasında kantinde çay içerken bir teknisyen, “Abi, bu hatlar bazen çok geç gönderiyor mesajı, ben ne yazdığımı unutuyorum bazen” demişti. Herkes gülmüş, Rana gülmemişti. Not almıştı.

Akşam eve geldiğinde televizyon açıktı. Talk Show’lar arasında gidip geldi hangisini izleyeceğine karar verememişti, biri daha eğlenceliydi ama diğeri daha komik. Saat geç olmaya başlayınca televizyonu kapattı.

Masasında eski bir Ericsson telefonu duruyordu. Yedekti, işten kalmaydı. İçinde şirketin verdiği deneme hattı vardı. Rana telefonu eline aldı, arka kapağını açtı ve SIM kartı çıkardı. Küçük, sıradan bir plastik parça. İnsan hayatının bu kadar merkezine yerleşmesine bakılırsa, fazla mütevazıydı.

O akşam yaptığı şey yasadışı değildi. Ama kimsenin onayladığı bir şey de sayılmazdı. Zaman damgalarının ağ tarafından nasıl doğrulandığını inceliyordu. Normalde bu damgalar kutsaldı. Kimse dokunmazdı. Ama Rana, bunların sadece bir uzlaşma olduğunu fark etmişti.

Ağ, zaman konusunda emin olmak isterdi. Ama emin olamazsa… En yakın doğruyu kabul ederdi.

Bilgisayarı açtı, modemi bağladı, telefonu masaya koydu. Radyoyu açtı; müziksiz çalışmak zaman kaybı gibi geliyordu. Kenan Doğulu çalıyordu radyoda.

Kendine bir mesaj yazdı: “Tutamıyorum Zamanı.” Gönder tuşuna bastı. Hiçbir şey olmadı.

Rana omuz silkti. Olmasını da beklemiyordu zaten. Not aldı. Saatine baktı: 01.08.1999, 01.48.

Tam bilgisayarı kapatacakken telefon titreşti. Bir an nefesini tuttu. Ekranda mesaj vardı: “Tutamıyorum Zamanı.”

Rana önce gülümsedi. Sonra durdu. Mesajın altındaki saate baktı: 01.08.1999, 01.43.

Beş dakika.

Rana tekrar saate baktı. Sonra tekrar mesaja. Telefonu kapatıp açtı. Mesaj oradaydı. Gönderilmiş mesajlara girdi. Mesaj yoktu. Zaman damgası doğru paketlenmemiş mesajlar gönderilmiş sayılmıyordu.

Rana’nın aklından ilk geçen şey korku değildi. İlk düşüncesi şuydu: “Bu mümkün.”

Çünkü teoride mümkündü. Pratikte kimse denememişti.

Telefonu eline aldı. Uzun süre baktı. Masaya geri koydu. Defterini açtı. Saat, tarih, yapılan işlem. Hepsini yazdı.

Bu bir mucize değildi. Bu bir hata da değildi. Bu, zamanın ağ tarafından yanlış anlaşılmasıydı.

O gece telefonu kapatmadı. Uyumadan önce son düşündüğü şey şuydu: Eğer bu mesaj beş dakika önce gelebildiyse… ne kadar ileri gidebilirdi?