İstanbul’u yaşamak — çocuk olarak yaşamak ve yaşayamamak (kime ve neye göre bir yaşam tanımıysa)

Geçtiğimiz 19 Mayıs resmi tatilinde güzel havalardan da faydalanmayı umar bir şekilde, iki abla kuzen olarak üç küçük kuzeni alıp gezdirmeye karar verdik. Çocuklar, 11 yaşlarındalar. Yeşilpınar’da yaşıyorlar. Hayatlarında ikinci kez bizimle beraber vapura bindiler, ilk kez bizimle Kadıköy’e geçtiler ve ilk kez bizimle beraber İstanbul’u “gezmiş” oldular.

Ön sırada Derin, Duru ve Doruk. Arkada Elifnaz & Elif Öykü Lal

Ben 11 yaşımda ne yapıyordum? Nerelerdeydim, nereleri geziyordum ve nasıl bir şehirdeydim. Nasıl bir şehirde miydim? Antakya mesela, o kadar yürünebilirdi ki Atatürk Caddesi, Atatürk Parkı, yürüyerek gittiğim keman kursum, meclis binasının oralarda buluşma planları, sadece Defne’ye kadar yürüyüp geldiğimiz geziler veya Saray Caddesi’nde çıktığımız turlamalar. Şehrin en havalısı hissettirirdi hep. Babamla akşam asi kenarında yürüyüş ve sohbet, annemle stadın içinde tempolu yürümek ama çabuk yorulmak, hep at kuyruğu yaptığım kabarık saçlarım.. Antakya’da ne zaman dolmuşa binmem gerekti hatırlamıyorum bile.

Metro turnikeleri ve çocukların akbil basma heyecanı

İstanbul çok büyük. Ama çok büyük olması mı problem bilmiyorum. Kayıtlarda olduğu kadarıyla 15 milyon 754 bin 53 kişi yaşıyor, toplam 39 ilçe var. Çeper ilçe, merkez ilçe, köy sayılacak uzaklıkta bir ilçe ve birçok ilçe sayılacak kalabalıkta bir ilçe. Birçok ilçe ve tek bir il, birçok insan ve tek bir şehir.

Peki kimin için bu şehir? Kim yaşıyor bu şehri? Mesela ben. Genç bir öğrencinin özgürlüğüyle iki kıta arasında geçen vakte aldırış etmeksizin, kilometrelere, aktarmalara, adımlara ve yokuşlara takılmaksızın özgür bir beden gibi hissedebiliyorum. Hissetikçe bu şehri yaşadığımı düşünüyorum. Hızlı geçen arabalar, tehlikeli kaldırımlar, yüksek üst geçitler ya da tekinsiz alt geçitler, kadın olarak yaşamama rağmen bu şehri belli kısıtlar dahilinde o özgürlüğü hissettiriyor bana. O özgürlük de İstanbulda yaşıyorum demenin cüretini veriyor.

Çocuklar vapurda, kameraları ile

Peki ya çocuklar bu şehirdeki? Belki ebeveynleri o, bu, şu sebeplerden; bazen yaşından, bazen ekonomik durumundan, bazen sağlığından bazense sadece öyle oluşundan dolayı çocuklarına bu şehirde eşlik edemeyen o ebeveynler. Onlar ve çocukları nasıl yaşıyor bu şehri? Onların yaşadıkları şehir ne kadarından ibaret?

Yeşilpınar ve sahip olduğu tek bir parktan, dik sokaklardan ve apartman aralıklarından mı? Yoksa hiç alamadıkları boğaz havasından ve belki de “Çok uzun zamandır deniz kokusu almamıştım, yosun gibi kokuyor buralar” tepkisinden mi?

Çocuklar ve Moda-2 Girişi